Archief van de ‘Emoties en gedrag’ Categorie

Ik vind het prettig om mensen te domineren en hun leven zo ellendig mogelijk te maken. Hoe lang zou ik dat kunnen volhouden?

Honden kunnen mensen net zo lang domineren als de mensen, het toelaten, en soms is dat het hele hondeleven lang.

Sommige mensen zijn emotioneel afhankelijk van hun honden, en worden door de dieren moeiteloos ingepakt. Anderen hebben geen flauw benul van hondegedrag, en voor ze het weten zijn ze als was in de poten van hun huisdier.

Emotioneel afhankelijke mensen zijn het makkelijkst te domineren. Om hun eigen persoonlijke redenen die enorm kunnen variëren, investeren deze mensen een emotioneel vermogen in hun honden. Omgekeerd staan ze hun hondse levensgezellen toe troepleiders te worden: de hond krijgt het soort eten dat hij wenst op het tijdstip waarop hij het wenst, de hond bepaalt waar en bij wie hij slaapt, de hond houdt bezoekers buitenshuis, en hij bepaalt op eigen houtje of en zo ja wanneer zijn vacht verzorgd mag worden.

Andere honden zien kans dominant te worden en te blijven, niet vanwege de emotionele afhankelijkheid van hun mensen, maar doordat deze mensen niet begrijpen hoe subtiel het hondegedrag in elkaar steekt. De dominantie van de hond is voorbij zodra de onwetendheid van zijn mensen omtrent het hondse gedragspatroon voorbij is. Zodra de mensen in de gaten hebben wat de hond in feite aan het doen is, zodra ze alle hondse voorrechten intrekken, zodra ze ophouden met hem iets voor niets te geven, zodra ze hem bevelen netjes te gaan zitten alvorens hem te voeden, hem opdragen te gaan liggen om verzorgd te worden; dan nemen de mensen eindelijk het leiders-heft in eigen handen, en maken een einde aan de ongewenste dominantie van hun hond.

Ik word goed gevoed en verzorgd, maar desondanks vind ik het vreselijk als iemand in de buurt van mijn voedsel of mijn speelgoed komt. Kan het tot problemen leiden?

Het is geen obsessie.

Het is waakgedrag, een vorm van jaloezie. Sommige honden bewaken hun voedsel, andere hun speelgoed, en weer andere hun mensen. En het kan allemaal leiden tot ernstige problemen.

Waaksheid komt in het ene ras meer voor dan in de andere. We treffen het met verrassende frequentie aan bij golden retrievers, een ras dat toch bekend staat om z?n zachtmoedige aard. Mannelijke retrievers in het bijzonder kunnen heel waaks zijn over hun voerbak, en laten mens noch dier in de buurt van het stuk vaatwerk toe. Veel terriërs vertonen hetzelfde gedrag, maar dan voornamelijk met betrekking tot hun speelgoed. Dit is een vorm van bezitterige agressie.

Andere varianten zijn het wedijveren voor aandacht van mensen, of onderlinge wedijver tussen honden. Omdat bezitterigheid een vorm van hondse dominantie is die voor een groot gedeelte genetisch wordt bepaald, is de beste manier om het te voorkomen het kiezen van het juiste honderas. Zo zal het met groepshonden als beagles, die speciaal gefokt zijn voor samenwerken, geen probleem vormen. Het aanpakken van een eenmaal bestaand probleem houdt in dat mensen hun autoriteit moeten uitoefenen door het benadrukken van de eigen dominantie, in het bijzonder als de hond nog jong is. Alle menselijke leden van de groep moeten deelnemen aan het geven van bevelen als ‘Zit!’ en ‘Blijf!’. Door het zelfvertrouwen van de hond te verminderen bevestigen mensen hun eigen dominantie over hem, en zal hij minder autoritair worden waar het zijn spulletjes betreft.

Onweer, vuurwerk, en een knallende auto-uitlaat worden nog een mijn dood. Waarom ben ik daar zo bang voor?

 

Als een hond voorheen niet bang was voor harde geluiden, dan is de angst aangeleerd en kan ook weer worden afgeleerd.

Vuurwerk wordt alleen gebruikt op bepaalde dagen van het jaar, en knallende uitlaten zijn schaars en onvoorspelbaar.

Onweer is een van de meest voorkomende luidruchtige gebeurtenissen, en een hond kan worden heropgevoed om dit geluid zonder ongemak of angst te verdragen.

Honden kunnen geluid waarnemen van een ongeveer viermaal zo grote afstand als mensen, dus hebben zij ook veel eerder in de gaten dat een onweer naderbij komt. Het is tevens mogelijk dat zij de verandering in luchtionisatie waarnemen, en deze in verband brengen met een eerdere schokkende gelegenheid. Hoe moeilijk dat ook is, mensen moeten niet op de angst van de hond reageren door te proberen hem te beschermen tegen of af te leiden van het geluid. Dergelijke goedbedoelde handelingen versterken de angst alleen maar.

Indien mogelijk, en gewoonlijk houdt dit een bezoek aan een in geluidseffecten gespecialiseerde platenzaak in, dienen de mensen het onweersgeluid na te bootsen, maar dan met een zo laag volume dat de hond er niet van schrikt. Mocht de hond toch in paniek raken, dan mag hij niet worden gerustgesteld. Dag na dag wordt dan het volume iets verhoogd, en als de hond geen angst toont wordt hij beloond. Er gaat gewoonlijk een week of drie overheen voordat de plaat of tape kan worden afgespeeld op realistisch donderniveau zonder dat de hond geschrokken reageert.

Ik vind het vreselijk om alleen gelaten te worden, en als dat gebeurt raas ik als een gek door het huis, eet ik planten, verniel vanalles, plas ik op het bed. Waarom?

Honden zijn bijzonder sociale dieren.

Ze zijn zeer op activiteit gesteld, niet omdat ze er noodzakelijkerwijs aan willen deelnemen; hoewel de meeste dat heel leuk vinden; maar omdat ook het gadeslaan heel stimulerend is.

Tenzij een hond ziek is of een teruggetrokken karakter heeft, wenst hij het middelpunt van iedere actie te zijn. Als zijn mensen gasten hebben wil de hond deze graag begroeten en onderzoeken, zich bij het gezelschap voegen voor een drankje, en hen van dienst zijn bij de barbecue. Hij wenst niet te worden uitgesloten van de pret.

Alleen gelaten worden is onnatuurlijk en vervelend. Honden die met mensen samenwonen, leren al gauw dat zij, als zij zich vervelen, gewoon een ander lid van de mensenfamilie moeten opzoeken, en prompt worden ze gestreeld, toegesproken, uitgenodigd voor spel, gevoed, of zelfs bestraft; want ook dat is een vorm van aandacht.

En aandacht is wat een hond het liefste wil. Zodra de hele mensenfamilie de hond alleen laat wordt hij nerveus, opgewonden en gefrustreerd. In zijn opwinding wordt hij vernielzuchtig. Zijn destructieve activiteiten dienen niet als wraak voor het alleengelaten zijn. Hij besluit niet op het bed te gaan plassen omdat hij weet dat mensen hier ernstig aanstoot aan nemen. Hij doet dat soort dingen die hij anders nooit zou doen alleen uit ongerustheid en frustratie.

Om deze problemen te voorkomen moeten mensen hun honden, als deze nog heel jonge puppy’s zijn, eraan wennen alleen te zijn. Mensen moeten stilletjes vertrekken, zonder ‘Tot ziens’ te zeggen of anderen aan te raken want honden zijn heel slim in het onderscheiden van bepaalde spanningen in mensenstemmen en -gedrag. Twee of drie beknauwbare speelgoederen dienen tot genoegen van de hond te worden achtergelaten. Het aan laten staan van radio of televisie kan een rustgevend achtergrondgeluid bieden, en de natuurlijke nervositeit van de hond tot een aanvaardbaar niveau reduceren.

Ik ben de laatste tijd nogal prikkelbaar. Word ik naarmate mijn leeftijd vordert een ouwe mopperhond?

Prikkelbaarheid neemt dikwijls toe met het ouder worden, maar vaak heeft het een specifieke oorzaak die verholpen kan worden.

Naarmate het leven vordert worden honden meer en meer gewoontedieren. Routine wordt steeds belangrijker, en uiteindelijk voeren honden zelfs bepaalde verrichtingen niet meer uit omdat ze ze willen doen, maar omdat ze ze altijd al gedaan hebben.

Zo kan een hond luidruchtig te kennen geven dat hij dringend naar buiten wil omdat hij altijd op dat uur naar buiten gaat; maar eenmaal buiten gekomen heeft hij geen flauw idee meer wat hij er eigenlijk wilde doen.

Met het ouder worden vermindert de scherpte van de hondezintuigen. Net als mensen hoort hij niet meer zo goed als vroeger, en vooral zijn ogen gaan achteruit. Het zenuwstelsel functioneert minder efficiënt; boodschappen worden door de zenuwen minder snel overgebracht. Dit betekent dat plotselinge geluiden of aanblikken de hond kunnen doen schrikken. Een onverwachte aanraking wekt een schrikreactie op wat een bijtreactie kan veroorzaken. Deze volkomen natuurlijke veroudering kan leiden tot een zekere kribbigheid.

Prikkelbaarheid kan ook worden veroorzaakt door een klein doch chronisch ongemak. Honden klagen niet. Ze gaan gewoon door met leven ook al krijgen ze pijn of zwakte in botten, gewrichten of spieren. Als iedere beweging hem pijn doet is het vanzelfsprekend dat een hond toehapt als hij wordt geaaid. Gelukkig kan door dergelijke verschijnselen veroorzaakte kribbigheid vaak worden bestreden door ontstekingsremmende of andere medicijnen.

Waarom ben ik gek op mijn bazinnetje maar heb ik een bloedhekel aan haar man?

Er is een goede kans dat zij lekkerder ruikt dan hij.

Honden kunnen jaloers zijn, en dan willen zij datgene beschermen waarvan zij denken dat het van hen is.

In iedere relatie tussen honden en mensen wordt een specifiek mens de opperste troepleider. Wie dit is varieert van gezin tot gezin. In sommige gezinnen verheft de hond degene die haar voedt en met haar wandelt tot leider, dit is niet zelden een vrouw.

In andere gevallen verkiest de hond de persoon met de diepste, strengste stem tot opperhoofd, en dat is meestal een man. Honden die een man als leider kiezen hebben vaak zelf iets dominants in zich.

Seks en jaloezie zijn belangrijker factoren aangaande het prefereren van vrouwen boven mannen. Honden die in een vrouwelijke omgeving worden grootgebracht raken gewend aan vrouwenstemmen en vrouwengeuren. Ze voelen zich prettig en zeker in gezelschap van vrouwen omdat hun gedrag, uiterlijk, bewegingen, geuren en geluiden allemaal bekend en vertrouwd zijn. Als de hond een reu is, krijgt hij ook bezittersneigingen met betrekking tot ?zijn? vrouw, en hij zal zich bedreigd voelen als hij mannen ruikt.

 Hondenjaloezie is bepaald niet zeldzaam. Sommige honden gaan zelfs zo ver dat zij een echtgenoot verhinderen bij de vrouw van zijn hart in bed te stappen. “Ze is van mij!” geeft zo’n hond te kennen als hij z’n tanden in het harige mannenbeen zet. Deze vorm van hondse haat kan worden verminderd door de man enkele plezierige verantwoordelijkheden te laten overnemen, zoals het voeden van en spelen met de hond.

Ik ben 14 jaar en mijn baasjes hebben een pup bij mij geplaatst als gezeldschap. Is dit ok?

 

In de meeste gevallen doet een nieuwe pup wonderen voor de oudere hond; en voor diens mensenfamilie!

Alle honden, zelfs zij die ervan overtuigd zijn tot het menselijk ras te behoren en die andere honden als vreemde wezens uit de ruimte beschouwen, stellen als puntje bij paaltje komt honds gezelschap op hoge prijs.

Met uitzondering van honden die seniele gedragsveranderingen vertonen of die aan chronische pijnlijke ouderdomskwalen lijden, zijn zelfs honden die nooit eerder in het gezelschap van soortgenoten hebben geleefd na enkele dagen of weken hun mensen dank baar voor het aan de groep toevoegen van iets dat ze volledig herkennen en begrijpen.

In eerste instantie vindt een oudere hond het niet prettig om besprongen, gelikt, besabbeld, besnuffeld, geduwd en gekauwd te worden door een pup. Hij zal happen naar de jongeling, die al snel in de gaten krijgt dat ouderdom respect verdient.

Anderzijds ruiken puppy’s heel lekker, ze spreken veel beter ‘honds’ dan mensen ooit zullen leren, en ze fungeren als bron van de jeugd door lang vergeten competitiedrang en speelsheid te stimuleren in de oude sukkel.

De levensverwachting van de gepensioneerde hond is gering, maar zijn dood is wat makkelijker te verteren voor zijn mensen als zich in huis nog een andere hond bevindt die de leegte enigszins opvult.

Er is echter een kritisch omslagpunt in het hondse ouder worden, waarna het onverstandig is een nieuwe pup in huis te brengen. Als een oude hond, lichamelijk of geestelijk, ongeneeslijk gehandicapt is, is het verstandiger om te wachten tot na zijn definitieve afscheid alvorens het huis te puppificeren.

Kan een hond ook een depressie krijgen?

Honden hebben emoties, en kunnen dus net als mensen aan depressies lijden.

Honden stellen veel prijs op routine en zekerheid. Ze binden zich emotioneel aan andere honden en aan mensen, en raken overstuur als deze banden worden verbroken.

Dat houdt niet in dat alle honden depressief raken van grote veranderingen in hun leven. Ook hier is het net als bij mensen: sommige passen zich beter aan dan andere.

De honden die de grootste kans hebben onder schokkende gebeurtenissen te lijden zijn die welke een sterke afhankelijkheidsband hebben ontwikkeld met een enkele persoon of een enkele hond. Met andere woorden, volgelingen zullen eerder depressief raken dan leiders. Het probleem kan worden verminderd door ervoor te zorgen dat de hond alle menselijke leden van de groep als co-leiders beschouwt, zodat bij afwezigheid van de een de hondse aanhankelijkheid kan worden overgebracht op de ander.

Tijdelijke scheidingen veroorzaken slechts tijdelijke depressies, maar een definitieve scheiding is veel moeilijker te begrijpen voor een hond. Hoewel het nut twijfelachtig is, kan het in ieder geval geen kwaad om de overlevende hond het lichaam van een overleden mede-huisdier te laten zien en besnuffelen. Als een mens sterft of voorgoed het huis verlaat moet een ander mens ogenblikkelijk de leidersverantwoordelijkheid overnemen, en ervoor zorgen dat de hond aandacht, aanraking, voedsel en discipline blijft ontvangen. Wanneer aldus wordt gehandeld duurt de hondedepressie slechts kort, en medische behandeling is zelden nodig.

Waarom begin ik te janken als ik Mozart hoor?

Janken is een vorm van communicatie. Honden janken om elkaar te vertellen waar zij zich bevinden.

Maar of zij nu ook trachten met Mozart te communiceren wanneer zij janken bij zijn muziek, is een open vraag.

Wolven gebruiken de oer-jank om met elkaar te spreken. Wanneer bijvoorbeeld een wolventroep in de bossen verspreid is geraakten een eenzame wolvepup piept ‘Waar is iedereen?’, wordt van alle kanten prompt geantwoord met een vreemd, weemoedig, bijna spookachtig primitief gehuil. De pup is tevreden en zwijgt.

 Jonge honden janken en piepen ook als ze alleen gelaten worden. Bij het opgroeien ontwikkelen sommige honden, vooral speurneuzen en dobermanns, een gejank van treurige toonzetting. Als ze alleen zijn heffen zij het hoofd hemelwaarts, tuiten de lippen en janken erop los.

Eenzaamheid is niet de enige reden voor janken. Sommige honden doen het wanneer ze mensen begroeten. Andere janken als ze gelukkig zijn, en weer andere als ze muziek horen. De gehooromvang van een hond is ongeveer dezelfde als die van een mens, namelijk ongeveer achteneenhalve octaaf, maar binnen dat bereik is hun gevoeligheid veel groter.

Zo kunnen zij onderscheid maken tussen geluiden die slechts een achtste toon verschillen. Dit verklaart waarom herdershonden zo makkelijk leren te reageren op de verschillende fluitjes van hun baas. Diep verborgen in een essentieel hersenonderdeel heeft de mens een centrum dat gevoelig is voor muziek. Honden hebben vermoedelijk net zoiets. Muziek is rustgevend. Het werkt kalmerend en geruststellend op dieren. Janken tegen Mozart; of tegen welke muziek dan ook; is een actieve daad van de janken hij doet het omdat hij het wil doen. Hij heeft er plezier in. Als de muziek hem onaangenaam in de oren klonk zou hij doodgewoon opstaan en het vertrek verlaten.

Waarom zou ik zelf bij vreemde mensen slapen?

Sommige honden zijn zo volledig vrij van angst voor mensen dat ze bereid zijn ieder mens te knuffelen.

Wat hen betreft zijn alle mensen gulle, goedhartige, warme, zorgzame deuropeners, ballengooiers en troosters die bovendien snappen hoe een blikopener werkt.

Zij zijn verstrekkers van lekkere hapjes, ze aaien en kriebelen, en hebben een geruststellende persoonlijkheid. Ze doen geen enkel kwaad, en allen zijn potentiële leiders.

Baashonden slapen niet met Jan en alleman. Hoe hoger een hond zichzelf op de sociale lader vindt staan, hoe minder groot de kans dat hij in bed duikt met een vreemdeling; of zelfs met zijn eigen mensen.

Iedere hond die denkt dat mensen machtig zijn, en dat hoeft echt niet de laagste hond op de ranglijst te zijn, is redelijk snel geneigd een vreemde in zijn groep te accepteren en hem vriendelijk toe te kwispelen.

Vertegenwoordigers van sommige rassen zoals malamutes, chow-chows en husky’s achten dit gedrag onnodig, terwijl Duitse herders, labradors en de meeste kleine rassen er juist in zwelgen.

Als vuistregel geldt dat vrouwtjes sneller met mensen slapen dan mannetjes. Hoewel het slechts een lichte tendens is zijn ze eerder geneigd lichamelijk contact te zoeken en te waarderen met andere leden van de groep, hetgeen betekent dat ze eerder op de rug zullen rollen om te worden gekriebeld, eerder hun eigenaar zullen bepotelen ter verwerving van aandacht, en eerder op een mensenbed zullen springen als ze de kans krijgen. Dit is volkomen natuurlijk voor het geslacht dat een voedende taak heeft en waardering opbrengt voor het fysieke contact met een nest puppy’s.

Advertenties