Archief van de ‘Voortplanting’ Categorie

Waarom heb ik mijn pasgeboren puppy’s opgegeten? Heb ik te veel griezelfilms gezien?

Kannibalisme komt zelden voor bij honden, maar het is niet volledig onbekend.

Het treedt verhoudingsgewijs vaak op bij rassen die oorspronkelijk op vechten zijn gefokt.

Het komt vaker voor bij een onervaren en nerveuze moeder dan bij een ervaren, ontspannen teefje.

Het risico van kannibalisme is groter na een keizersnee dan na een natuurlijke geboorte, dus na een keizersnee moeten de mensen vierentwintig uur het nieuwe nest bewaken. Als het teefje uit haar verdoving bijkomt in een vreemde omgeving met vreemde geuren, omgeven door een aantal kleine, piepende beestjes die ze nog nooit eerder heeft gezien, kan ze zich op onvoorspelbare wijze gaan gedragen.

Zelfs na een gewone bevalling laten sommige moeders zich gaan, door natuurlijk baringsgedrag te overdrijven. In plaats van de navelstreng door te bijten en de placenta op te eten, nuttigen ze achtereenvolgens de nageboorte, de navelstreng en de pup.

Kannibalisme is een onaangename maar wel natuurlijke manier van geboortebeperking bij zoogdieren als hamsters en muizen.

Bij honden is het niet normaal, maar men moet wel met de mogelijkheid rekening houden. Gedurende enkele dagen mag men Staffordshires en Engelse bullterriërs niet uit het oog verliezen, evenmin als Amerikaanse staffs en mopshonden. Pas wanneer de moeder zich ontspant en tevreden haar pups likt en voedt, en als de navelstreng verschrompeld is, dan is het gevaar geweken.

Zal ik door castratie dik en saai worden?

Als de calorieën niet in de gaten worden gehouden kan castratie een hond inderdaad dik, maar nimmer saai maken.

Bij reuen zowel als teefjes verbruikt de seksuele cyclus een flink aantal calorieën.

Honden verbruiken energie als ze op zoek zijn naar seks, en het aanmaken van eicellen of sperma kost ook calorieën.

De oestrogeencyclus bij teefjes en de met seks verbonden agressie en territoriumbewaking bij reuen kosten flink wat energie. Na behandeling daalt deze vraag naar energie, en de hoeveelheid voedsel dient evenredig te dalen.

Castratie verandert bepaalde mannelijke gedragspatronen, maar die veranderingen zijn eerder interessant dan vervelend. De meeste gecastreerde honden hebben niet meer zo’n grote behoefte om urinegeurvlaggen uit te zetten in hun territoria. Minder geurvlaggendrang maakt hen aantrekkelijker als gezelschap voor de mens, en zo merkt de hond dat hij minder vaak wordt bestraft en dat er vaker met hem wordt gespeeld. Castratie vermindert ook de zwerf-drang en de met seks verbonden agressie tussen mannetjes onderling. Vermindering van dit gedrag heeft vermindering van gevaar tot gevolg.

Castratie beïnvloedt geen enkele andere vorm van agressie evenmin als de natuurlijke nieuwsgierigheid van de hond; het verdrijft alleen seks van de eerste plaats op de prioriteitenlijst van de hond en gunt daardoor andere activiteiten als jagen, spoorzoeken, apporteren of spelen een grotere kans. Als een hond gecastreerd moet worden dienen zijn mensen in de eerste maanden na de operatie goed op de hoeveelheid calorieën die hij binnenkrijgt te letten.

Een eenvoudige vuistregel is het onmiddellijk na de castratie verminderen van het aantal calorieën met tien procent. Een vermindering met vijfentwintig procent is ook normaal, maar alleen wanneer de hond ondanks eerdere vermindering blijft aankomen in gewicht.

Waarom probeer ik te rijden op alles, zoals kussens, knieën, katten, alles? Ben ik gewoon oversekst?

 

Dit is het gedrag van jonge, of oversekste, of onervaren honden. Net als bij potloodventen zijn dit typische activiteiten van ‘s mensen beste vriend die nooit de gelegenheid krijgt om zijn seksuele avances te richten op andere honden.

De meeste honden bereiken hun puberteit in de privacy van een mensenhuishouden. Hoewel er veel families zijn met meer dan één hond, woont het merendeel van de honden toch alleen met zijn mensen.

Dit betekent dat wanneer de eerste seksuele drang opkomt, zij geen andere honden hebben om samen te experimenteren, dus kiezen ze datgene wat wel voorhanden is, zoals een mens, een kussen of zelfs een kat.

Masturbatie is een doodnormale honde-activiteit, maar de meeste mensen vinden het onaangenaam en storend, in het bijzonder wanneer de hond het doet ten overstaan van of zelfs met een bezoeker.

Sommige honden hebben hun favoriete kussen en slepen dit mee naar een stil hoekje voor wat afgezonderde stimulatie. Andere honden, afhankelijk van hun afmetingen, geven de voorkeur aan menselijke ellebogen of knieën. Zachte speelgoederen zijn volgens sommige honden speciaal ontworpen als seksueel hulpmiddel.

Een krachtig ‘Nee!’, gecombineerd met een minuut afzondering in een stille en lege kamer iedere keer als de hond masturbeert, zal het plezier zodanig wegnemen dat het aanstootgevende gedrag binnen een paar weken geheel verdwijnt.

Als een jonge hond niet wordt berispt zodra hij begint met masturberen, dan wordt het al gauw een ingeworteld gedrag dat later veel moeilijker valt uit te bannen.

Hoe word ik dekreu?

Dekreuen moet goed uitziende rashonden zijn die bereid zijn om geld te vragen voor seks.

Teneinde er een te worden dient de hond speciale kwaliteiten, geschiktheden of vaardigheden aan te kunnen tonen.

Helaas betekent dit in de meeste landen dat hij een succesvolle Mister Dog is; dat hij prijzen wint op hondenshows.

In het ideale geval bezit de dekreu verscheidene karakteristieken: een goede persoonlijkheid, intelligentie, een uitstekende fysieke bouw, en een totaal ontbreken van iedere erfelijke ziekte of afwijking.

Dit is niet altijd allemaal het geval. Vele kennels registreren geen bekende erfelijke afwijkingen zoals in het voorgeslacht schuilende blindheid of arthritis, en dragers van deze genen hebben zich zozeer vermenigvuldigd dat sommige rassen er bijna aan kapotgegaan zijn.

De vraag ‘Bij jou of bij mij’? speelt voor de dekreu geen enkele rol. Hoewel hij altijd bereid is tot seks levert hij de beste prestaties op eigen terrein. Soms raakt hij zelfs zo gewend aan seks in zijn eigen huis dat hij zijn eigen vloermat moet zien en erop staan voordat hij opgewonden kan raken.

Hoewel het bijzonder avontuurlijk lijkt, leiden sommige dekreuen een saai en afgezonderd leven. Tenzij ze op een hondenshow zijn of genieten van seks met geheel onbekende dames, brengen ze hun dagen opgesloten in de kennel door, niet in staat om de dagelijkse vreugden te beleven die deel uitmaken van het leven als beste vriend van een of meer mensen. Het mag dan de hemel op aarde lijken, maar het vak van dekreu heeft beslist zijn nadelen.

Waarom laat ik teefjes links liggen maar toon ik interesse in gecastreerde reutjes?

 

Homoseksualiteit komt voor bij veel zoogdiersoorten, maar het opgewonden raken door een gecastreerde reu houdt niet per se de wens tot paring in.

Als een hond echt homoseksueel was dan zou hij trachten te paren met mannetjes in plaats van met vrouwtjes. Dit gebeurt echter hoogst zelden.

Sommige mannetjes zijn onverschillig  jegens vrouwtjes, en nemen geen enkele notitie van de dames die demonstratief hun bereidwillige achterwerk tonen en anderszins, opdringerig doen.

Ongeïnteresseerde honden zijn vaak zeer op mensen gericht en hebben geen seksuele ervaring; maar ook in mannetjes zijn zij niet geïnteresseerd.

Dat sommige reuen gecastreerde soortgenoten trachten te beklimmen komt door twee verwante oorzaken. De eerste is dat ze geprobeerd hebben alle mogelijke andere zaken te bestijgen, maar zonder succes. Ze hebben getracht met teefjes te paren maar werden weggejaagd; ze hebben het met reuen geprobeerd en werden gebeten; maar toen ze hetzelfde bij een castraat probeerden werden ze niet gebeten en evenmin weggejaagd, dus gingen ze door. Een les was geleerd.

De verwante tweede oorzaak is dominantie. Beklimmen en dan met het bekken stoten is duidelijk seksueel, maar het is ook symbolisch dominant Een hond beklimt en bestoot een andere hond om eenvoudig te tonen dat hij de baas is. Zelfs teefjes willen zich wel eens op deze manier gedragen.

Het beklimmen van een gecastreerd mannetje kan onder bepaalde omstandigheden een zuiver seksuele handeling zijn, maar onder andere omstandigheden is het slechts vertoon van autoriteit.

Moet ik veilig vrijen en voorbehoedsmiddelen gebruiken?

Honden vrijen van nature veilig: beide seksen wassen ogenblikkelijk na de paring hun geslachtsdelen.

Maar er zijn situaties waarin menselijke hulp seks nog veiliger kan maken.

In meerdere werelddelen, maar vooral in Noord-Amerika, kan de onplezierige Brucella-infectie bij de paring worden overgedragen. Hoewel deze ziekte zich openbaart in koorts, gezwollen klieren en pijnlijke gewrichten, vertonen niet alle honden die dragers van de bacterie zijn ook de symptomen. Reuen en teefjes kunnen beide symptoomloze drager zijn, en zonder dat iemand het weet de ziekte doorgeven bij iedere keer dat ze paren. In de Verenigde Staten is dit een der meest voorkomende oorzaken van onvruchtbaarheid bij honden. Er bestaat geen vaccin tegen Brucellose, maar dekreuen dienen elke drie maanden een bloedtest te ondergaan, en vlak voordat een teefje door zo?n reu gedekt wordt zou haar bloed eigenlijk ook getest moeten worden, maar daar moeten de mensen zelf voor zorgen.

Anti-conceptie is een heel andere zaak.

Teefjes kunnen kiezen tussen twee medische vormen van anti-conceptie: de naald en de pil.

Beide methoden verhinderen de ovulatie en komen qua veiligheid dicht in de buurt van de 100 procent, want als een teefje niet ovuleert wil ze ook niet paren.

Om veiligheidsredenen moet de voorkeur worden gegeven aan de pil of een daarmee overeenkomende hoeveelheid druppels in het voedsel, boven de langdurig werkende injecties.

Alle methoden brengen echter de mogelijkheid van een verhoogde kans op infectie van de baarmoeder met zich mee.

Bij de paring bleven we vastzitten. Wat was er aan de hand?

Vast blijven zitten is een natuurlijk onderdeel van de paring, dat ervoor zorgt dat het geloosde zaad in de vagina blijft, en bovendien andere honden verhindert met het ontvankelijke teefje te paren.

De reu heeft een deel aan zijn penis dat na de zaadlozing opzwelt als een ballon. Gelijktijdig trekken spieren in de vagina van het teefje zich samen zodat er een praktisch waterdichte afsluiting ontstaat, als een kurk in een fles.

Die zwelling bij het mannetje wordt soms ook zichtbaar als hij opgewonden raakt en zijn penis niet in het lichaam terug kan trekken. Als de hele zaak niet te droog wordt gebeurt dat vanzelf na tien tot vijftien minuten, dezelfde tijd die het natuurlijke vastzitten aan een teefje gewoonlijk in beslag neemt.

Tijdens het aan elkaar vastzitten tilt het mannetje vaak een van zijn achterpoten over de rug van het teefje heen zodat ze achterwerk aan achterwerk komen te staan, een enigszins lachwekkende houding waarin beide zorgelijk naar de grond staren of stilletjes hondedromen dromen. Het ziet er stom uit, maar het is een nuttige voorzorg van moeder natuur, omdat de staart aan staart staande honden gevaar uit elke richting kunnen zien aankomen zolang ze zich in deze defensief gezien toch wat moeilijke en bovendien compromitterende situatie bevinden.

Hoe kom ik erachter of ik zwanger ben? Moet ik bepaalde gewoontes veranderen en hoe lang zal de zwangerschap duren?

Sommige honden hebben niet in de gaten dat ze zwanger zijn en vertonen hun normale gedrag tot de weeën beginnen, maar de meeste honden krijgen een week of wat na de paring wel in de gaten wat er aan de hand is.

Dat is het moment waarop de hond het lichamelijk wat rustiger aan moet gaan doen.

Een typische zwangerschap duurt ongeveer drieënzestig dagen, maar pas vijfendertig dagen na de paring gaan de tepels opzetten en wordt de buik merkbaar dikker; de eerste duidelijke tekenen dat de teef drachtig is. Iets eerder, rond de achtentwintigste dag, kunnen mensen door de buik van het teefje voorzichtig te betasten de golfbal-achtige foetussen in de baarmoeder tellen.

Dit is moeilijk bij honden die dik of heel gespannen zijn, en dan is een echoscopisch onderzoek de aangewezen weg. Deze methode van zwangerschapsdiagnose is het meest accuraat tussen twintig en vijfentwintig dagen na de paring. Elk klein golfbalvormig foetusje is duidelijk zichtbaar op het beeldscherm.

Als diagnosemiddel blijft echoscopie ook later in de zwangerschap heel makkelijk, maar doordat de pups zo snel groeien wordt het al gauw moeilijk hen te tellen.

Na tweeënveertig dagen zit er kalk in de botten van de zich ontwikkelende puppy’s, zodat de dracht met behulp van röntgenstralen goed te zien is.

Na ongeveer negenenveertig dagen gaan de melkklieren van de moeder opzetten en vullen zich met melk, en na zesenvijftig dagen kan ze een waterige afscheiding uit haar tepels gaan produceren. Dit betekent dat de melk nu ook gauw beschikbaar zal zijn. In deze gevorderde stadia van zwangerschap dient het teefje te onthouden dat ze niet meer zo lenig is als voorheen. Haar zwaartepunt is veranderd en de inhoud van haar baarmoeder werkt als een zware slinger, haar hinderend bij het pijlsnel maken van bochten, wat ze onder aanmoedigende omstandigheden nog steeds wil doen.

Omdat een hormonale schijnzwangerschap het normale einde is van iedere reproduktieve cyclus, zijn urinetests waardeloos bij het diagnostiseren van een zwangerschap. Het zwangerschapshormoon is zelfs aanwezig als de hond helemaal niet drachtig is. Sommige bijzondere bloedtests zijn ontwikkeld, maar ook deze zijn niet echt nauwkeurig.

Gelukkig beseffen de meeste teefjes wel dat ze drachtig zijn, en verminderen ze zelf hun activiteiten en daarmee het risico voor de pups.

Advertenties