Honden kunnen mensen net zo lang domineren als de mensen, het toelaten, en soms is dat het hele hondeleven lang.

Sommige mensen zijn emotioneel afhankelijk van hun honden, en worden door de dieren moeiteloos ingepakt. Anderen hebben geen flauw benul van hondegedrag, en voor ze het weten zijn ze als was in de poten van hun huisdier.

Emotioneel afhankelijke mensen zijn het makkelijkst te domineren. Om hun eigen persoonlijke redenen die enorm kunnen variëren, investeren deze mensen een emotioneel vermogen in hun honden. Omgekeerd staan ze hun hondse levensgezellen toe troepleiders te worden: de hond krijgt het soort eten dat hij wenst op het tijdstip waarop hij het wenst, de hond bepaalt waar en bij wie hij slaapt, de hond houdt bezoekers buitenshuis, en hij bepaalt op eigen houtje of en zo ja wanneer zijn vacht verzorgd mag worden.

Andere honden zien kans dominant te worden en te blijven, niet vanwege de emotionele afhankelijkheid van hun mensen, maar doordat deze mensen niet begrijpen hoe subtiel het hondegedrag in elkaar steekt. De dominantie van de hond is voorbij zodra de onwetendheid van zijn mensen omtrent het hondse gedragspatroon voorbij is. Zodra de mensen in de gaten hebben wat de hond in feite aan het doen is, zodra ze alle hondse voorrechten intrekken, zodra ze ophouden met hem iets voor niets te geven, zodra ze hem bevelen netjes te gaan zitten alvorens hem te voeden, hem opdragen te gaan liggen om verzorgd te worden; dan nemen de mensen eindelijk het leiders-heft in eigen handen, en maken een einde aan de ongewenste dominantie van hun hond.