Honden zijn bijzonder sociale dieren.

Ze zijn zeer op activiteit gesteld, niet omdat ze er noodzakelijkerwijs aan willen deelnemen; hoewel de meeste dat heel leuk vinden; maar omdat ook het gadeslaan heel stimulerend is.

Tenzij een hond ziek is of een teruggetrokken karakter heeft, wenst hij het middelpunt van iedere actie te zijn. Als zijn mensen gasten hebben wil de hond deze graag begroeten en onderzoeken, zich bij het gezelschap voegen voor een drankje, en hen van dienst zijn bij de barbecue. Hij wenst niet te worden uitgesloten van de pret.

Alleen gelaten worden is onnatuurlijk en vervelend. Honden die met mensen samenwonen, leren al gauw dat zij, als zij zich vervelen, gewoon een ander lid van de mensenfamilie moeten opzoeken, en prompt worden ze gestreeld, toegesproken, uitgenodigd voor spel, gevoed, of zelfs bestraft; want ook dat is een vorm van aandacht.

En aandacht is wat een hond het liefste wil. Zodra de hele mensenfamilie de hond alleen laat wordt hij nerveus, opgewonden en gefrustreerd. In zijn opwinding wordt hij vernielzuchtig. Zijn destructieve activiteiten dienen niet als wraak voor het alleengelaten zijn. Hij besluit niet op het bed te gaan plassen omdat hij weet dat mensen hier ernstig aanstoot aan nemen. Hij doet dat soort dingen die hij anders nooit zou doen alleen uit ongerustheid en frustratie.

Om deze problemen te voorkomen moeten mensen hun honden, als deze nog heel jonge puppy’s zijn, eraan wennen alleen te zijn. Mensen moeten stilletjes vertrekken, zonder ‘Tot ziens’ te zeggen of anderen aan te raken want honden zijn heel slim in het onderscheiden van bepaalde spanningen in mensenstemmen en -gedrag. Twee of drie beknauwbare speelgoederen dienen tot genoegen van de hond te worden achtergelaten. Het aan laten staan van radio of televisie kan een rustgevend achtergrondgeluid bieden, en de natuurlijke nervositeit van de hond tot een aanvaardbaar niveau reduceren.