Nee. Net als een hond geurvlaggen uitzet tegen bomen en struiken doet hij dat ook tegen muren, gordijnen en tafelpoten.

Het is zelfs niet ongewoon voor een hond om bij een bezoek aan de dierenarts diep adem te halen en een ferm geurmerk te sproeien tegen de broekspijpen van de arme dokter.

Mensen gedragen zich slechts zelden op deze wijze, en vinden over het algemeen deze hondse vorm van communicatie smerig. Technisch gesproken is dit gedrag typisch voor de hond, dus er is geen enkele reden om de hulp van een psychiater in te roepen. Maar goede raad blijft natuurlijk welkom.

Honden moeten leren dat het uitzetten van territoriale geurvlaggen buitenshuis is toegestaan, maar streng verboden binnen de muren van hun eigen of andermans woning. De trainer dient zijn hond te belonen wanneer hij een vreemd huis betreedt en zich daar overeenkomstig mensenwensen gedraagt, en hem te straffen wanneer hij hondse gewoontes openbaart. De straf moet eerder psychologisch dan fysiek zijn. Theatrale acties zoals het plotseling verheffen van de stem, het gebruik van waterpistolen, luidruchtige instrumenten en perfect gemikte kleine voorwerpen kunnen niet zelden het plaatsen van de geurvlag voorkomen, maar wanneer deze middelen falen dient de hond ogenblikkelijk van de plaats des onheils te worden verwijderd en voor een symbolische minuut te worden geïsoleerd. Deze vorm van straf werkt meestal, maar wanneer ook dit faalt kan altijd nog worden ingegrepen in de testosteron-hormoonspiegel zelf. Men kan dit doen door de hond oraal of door middel van injecties anti-mannelijke of vrouwelijke hormonen toe te dienen, of simpelweg door castratie.