Amper. In Europa, Noord-Amerika en Australië zijn asielen gedwongen jaarlijks miljoenen honden af te maken.

Sommige worden afgemaakt omdat ze oud of ziek zijn, andere omdat ze gevaarlijk zijn, maar de overgrote meerderheid bestaat uit gezonde honden die moeten worden afgemaakt omdat ze doodeenvoudig niet geïdentificeerd kunnen worden en geen nieuwe mensen zich voor hen aanbieden.

Sommige asielen beleiden een ‘niet-afmaak-beleid’. Als een hond daar terechtkomt houdt men hem net zolang tot er een tehuis voor hem is gevonden.

Als hij geen identiteitsplaatje heeft maar jong, actief en intelligent is, kan hij zelfs in een trainingsprogramma terechtkomen om een ‘hoorhond’ te worden, en vervolgens een stimulerend leven leiden door te fungeren als ‘oren’ voor een dove persoon.

Anders komt hij in een lang-verblijfkennel terecht, waar hij net zolang wordt gehouden en door steeds nieuwe mensen bekeken tot uiteindelijk iemand hem mee naar huis neemt.

Maar dit zijn de uitzonderingen die de regel bevestigen. Ongeïdentificeerde honden leven meestal niet langer dan een paar dagen, hooguit weken, nadat zij het asiel zijn binnengekomen.

De meeste mazzel hebben vaak de rashonden. Om de een of andere onduidelijke reden zijn dit de honden met de meeste kans mee te worden genomen door asielbezoekers. Dat is vreemd, want over het algemeen zijn rashonden bepaald niet gezonder dan kruisingen of pure vuilnisbaktypen. Omdat selectief fokken de kans op erfelijke kwalen verhoogt, lijden rashonden vaak aan een groter aantal gezondheidsproblemen dan hun soortgenoten met een minder imponerende stamboom. Rashonden zijn evenmin intelligenter, hoewel de persoonlijkheid van een rashond iets beter te voorspellen valt omdat deze gewoonlijk ook overgeërfd is. Bij aankomst in het asiel ondergaan de honden een medisch onderzoek, en worden eventueel behandeld. Daarna komt de ‘show’: mensen komen kijken en uitzoeken.

De verstandigste honden doen wat extra mascara op, kwispelen zo hard ze kunnen en glimlachen zo breed mogelijk tegen ieder belangstellend mens; maar uiteindelijk is het een kwestie van geluk wie wordt uitgekozen en wie niet Omdat er zo ongelooflijk veel en bovendien hun eigen gelederen steeds aanvullende thuisloze honden zijn, loopt het voor hen die niemand kunnen overtuigen hen mee naar huis te nemen, met een spuitje af.