Posts Tagged ‘agressie’

Ik word goed gevoed en verzorgd, maar desondanks vind ik het vreselijk als iemand in de buurt van mijn voedsel of mijn speelgoed komt. Kan het tot problemen leiden?

Het is geen obsessie.

Het is waakgedrag, een vorm van jaloezie. Sommige honden bewaken hun voedsel, andere hun speelgoed, en weer andere hun mensen. En het kan allemaal leiden tot ernstige problemen.

Waaksheid komt in het ene ras meer voor dan in de andere. We treffen het met verrassende frequentie aan bij golden retrievers, een ras dat toch bekend staat om z?n zachtmoedige aard. Mannelijke retrievers in het bijzonder kunnen heel waaks zijn over hun voerbak, en laten mens noch dier in de buurt van het stuk vaatwerk toe. Veel terriërs vertonen hetzelfde gedrag, maar dan voornamelijk met betrekking tot hun speelgoed. Dit is een vorm van bezitterige agressie.

Andere varianten zijn het wedijveren voor aandacht van mensen, of onderlinge wedijver tussen honden. Omdat bezitterigheid een vorm van hondse dominantie is die voor een groot gedeelte genetisch wordt bepaald, is de beste manier om het te voorkomen het kiezen van het juiste honderas. Zo zal het met groepshonden als beagles, die speciaal gefokt zijn voor samenwerken, geen probleem vormen. Het aanpakken van een eenmaal bestaand probleem houdt in dat mensen hun autoriteit moeten uitoefenen door het benadrukken van de eigen dominantie, in het bijzonder als de hond nog jong is. Alle menselijke leden van de groep moeten deelnemen aan het geven van bevelen als ‘Zit!’ en ‘Blijf!’. Door het zelfvertrouwen van de hond te verminderen bevestigen mensen hun eigen dominantie over hem, en zal hij minder autoritair worden waar het zijn spulletjes betreft.

Zal ik door castratie dik en saai worden?

Als de calorieën niet in de gaten worden gehouden kan castratie een hond inderdaad dik, maar nimmer saai maken.

Bij reuen zowel als teefjes verbruikt de seksuele cyclus een flink aantal calorieën.

Honden verbruiken energie als ze op zoek zijn naar seks, en het aanmaken van eicellen of sperma kost ook calorieën.

De oestrogeencyclus bij teefjes en de met seks verbonden agressie en territoriumbewaking bij reuen kosten flink wat energie. Na behandeling daalt deze vraag naar energie, en de hoeveelheid voedsel dient evenredig te dalen.

Castratie verandert bepaalde mannelijke gedragspatronen, maar die veranderingen zijn eerder interessant dan vervelend. De meeste gecastreerde honden hebben niet meer zo’n grote behoefte om urinegeurvlaggen uit te zetten in hun territoria. Minder geurvlaggendrang maakt hen aantrekkelijker als gezelschap voor de mens, en zo merkt de hond dat hij minder vaak wordt bestraft en dat er vaker met hem wordt gespeeld. Castratie vermindert ook de zwerf-drang en de met seks verbonden agressie tussen mannetjes onderling. Vermindering van dit gedrag heeft vermindering van gevaar tot gevolg.

Castratie beïnvloedt geen enkele andere vorm van agressie evenmin als de natuurlijke nieuwsgierigheid van de hond; het verdrijft alleen seks van de eerste plaats op de prioriteitenlijst van de hond en gunt daardoor andere activiteiten als jagen, spoorzoeken, apporteren of spelen een grotere kans. Als een hond gecastreerd moet worden dienen zijn mensen in de eerste maanden na de operatie goed op de hoeveelheid calorieën die hij binnenkrijgt te letten.

Een eenvoudige vuistregel is het onmiddellijk na de castratie verminderen van het aantal calorieën met tien procent. Een vermindering met vijfentwintig procent is ook normaal, maar alleen wanneer de hond ondanks eerdere vermindering blijft aankomen in gewicht.

Kan ik ook glimlachen zoals de mensen?

Van nature glimlachen honden niet, althans niet van plezier of tevredenheid.

Dit is voorbehouden aan de primaten. Chimpansees glimlachen, en orang-oetangs. Deze primaten kussen elkaar ook net als mensen op de lippen, hetgeen verwant is met een tevreden glimlach.

Hoewel honden elkaars lippen en zelfs die van mensen likken, is dit een geheel andere zaak.

Liplikken is geen teken van vriendschap, maar in een niet-seksueel contact duidt het op onderdanigheid.

Het terugtrekken van de lippen in wat mensen een glimlach zouden noemen is een teken van onderwerping.

Een bezoek aan de dierenarts bijvoorbeeld; voor de meeste honden echt niet om te lachen; brengt menige hond ertoe de lippen terug te trekken, maar gelijktijdig kruipen ze bibberend weg achter de benen van hun mensen.

Sommige honden glimlachen als ze zich prettig voelen; dat hebben ze geleerd door hun mensen na te doen.

In principe kan iedere hond dat leren, maar terriërs schijnen de beste leerlingen te zijn. Ze moeten reeds als puppy’s beginnen door het glimlachen van hun mensen gade te slaan. In plaats van de lippen terug te trekken in een op een glimlach lijkende grijns, tilt een glimlach-imitator de bovenlip op en toont zijn tanden. Normaliter is dit tonen van de wapens een teken van agressie, maar wanneer het wordt bedoeld als glimlach worden de lippen gelijktijdig teruggetrokken.

Ongelukkigerwijs zijn honden er niet echt op gebouwd om te glimlachen, dus als ze de bovenlip optrekken rimpelt de neus, wat vrijwel altijd niezen tot gevolg heeft. Agressief vertoon van wapens gaat gepaard met grommen; het glimlachend vertoon gaat gepaard met een kwispelende staart en een dom klinkend geknor en genies.

Advertenties