Posts Tagged ‘dierenarts’

Onlangs vernam ik dat er mensen zijn die puppypartijtjes houden. Wat doen de puppy’s op zo’n partijtje?

Een puppypartijtje is eigenlijk een soort professioneel gedreven hondenkleuterschool.

Op die kleuterschool leren puppy’s om te gaan met andere pups, hoe ze moeten omgaan met mensen, en hoe ze hun zintuigen moeten gebruiken.

Alleen heel jonge honden, gewoonlijk onder de zestien weken, worden bij deze gelegenheden toegelaten, terwijl elke hond wel door de eigen mens wordt vergezeld.

Soms organiseren dierenartsen deze gebeurtenissen, en die geven er dan meestal een wat meer academisch klinkende naam aan zoals ‘Socialiseringsklas voor jonge hondachtigen’, maar de doelstelling blijft dezelfde. Pups die uit hun oorspronkelijke nest zijn weggehaald worden wekelijks samengebracht met andere pups in dezelfde omstandigheden, zodat ze kunnen doorgaan met het van elkaar leren van jonge-hondengedrag.

Oudere honden zijn uitgesloten omdat die de bijeenkomsten zouden gaan domineren.

Bij elke wekelijkse bijeenkomst leren de pups sociale vaardigheden die des honds zijn; een daarvan is hoe ze op een natuurlijke wijze de kracht van hun beet moeten doseren. Ze spelen met andere pups die, met gebruikmaking van begrijpelijke hondetaal, de bijter duidelijke maken wanneer hij te hard bijt.

Ook mensen nemen actief aan deze puppypartijtjes deel. Ze brengen snacks mee en geven die aan andere pups als die een bevel als ‘Zit!’  keurig opvolgen. Dit leert de pups dat vreemdelingen heel aardig kunnen zijn en ook gehoorzaamd moeten worden. Pups kunnen aan deze evenementen deelnemen zodra ze voor het eerst bij de dierenarts zijn geweest en gezond en in goede staat zijn bevonden.

Als ik een ander huis bezoek vind ik het prettig de muren met urine te besproeien, vooral als ik een andere hond ruik. Is dit abnormaal?

Nee. Net als een hond geurvlaggen uitzet tegen bomen en struiken doet hij dat ook tegen muren, gordijnen en tafelpoten.

Het is zelfs niet ongewoon voor een hond om bij een bezoek aan de dierenarts diep adem te halen en een ferm geurmerk te sproeien tegen de broekspijpen van de arme dokter.

Mensen gedragen zich slechts zelden op deze wijze, en vinden over het algemeen deze hondse vorm van communicatie smerig. Technisch gesproken is dit gedrag typisch voor de hond, dus er is geen enkele reden om de hulp van een psychiater in te roepen. Maar goede raad blijft natuurlijk welkom.

Honden moeten leren dat het uitzetten van territoriale geurvlaggen buitenshuis is toegestaan, maar streng verboden binnen de muren van hun eigen of andermans woning. De trainer dient zijn hond te belonen wanneer hij een vreemd huis betreedt en zich daar overeenkomstig mensenwensen gedraagt, en hem te straffen wanneer hij hondse gewoontes openbaart. De straf moet eerder psychologisch dan fysiek zijn. Theatrale acties zoals het plotseling verheffen van de stem, het gebruik van waterpistolen, luidruchtige instrumenten en perfect gemikte kleine voorwerpen kunnen niet zelden het plaatsen van de geurvlag voorkomen, maar wanneer deze middelen falen dient de hond ogenblikkelijk van de plaats des onheils te worden verwijderd en voor een symbolische minuut te worden geïsoleerd. Deze vorm van straf werkt meestal, maar wanneer ook dit faalt kan altijd nog worden ingegrepen in de testosteron-hormoonspiegel zelf. Men kan dit doen door de hond oraal of door middel van injecties anti-mannelijke of vrouwelijke hormonen toe te dienen, of simpelweg door castratie.

Mijn achterwerk jeukt en daarom wrijf ik het over het gras. Wat is de reden daarvan?

Honden hebben soms last van hun anaalklieren.

Anaalklieren zijn een onderdeel van de apparatuur waarmee een hond zijn territorium markeert. Na een drol te hebben geproduceerd knijpt de hond de afscheiding uit zijn anaalklieren eroverheen, en geeft er aldus zijn eigen duidelijke en unieke geur aan.

Sommige honden zoals spaniels en teckels hebben anaalklieren die anatomisch gezien nogal beroerd gelokaliseerd zijn en niet geregeld worden geleegd. Naarmate ze voller worden gaan ze irriteren, dus ledigt de hond ze kunstmatig door likken of door wat sommige kenners plastisch omschrijven als ‘sleetje rijden’.

De afscheiding heeft een duidelijke geur die mensen onaangenaam vinden. Als anaalklieren geïfecteerd raken vullen ze zich niet met de normale afscheiding maar met pus, waarvan zelfs honden de geur afstotelijk vinden. De afscheiding is soms bloeddoorlopen en de hond besteedt toenemende delen van de dag aan het verzorgen van het achterwerk. Als dit eenmaal het geval is wordt het tijd de anaalklieren door de dierenarts met een antibiotische oplossing te laten uitspoelen.

Als de klieren chronisch problemen blijven opleveren worden ze ook wel operatief verwijderd. Om infectie te voorkomen kan de dierenarts mensen leren hun hond te helpen door zelf de klieren leeg te drukken, in plaats van te vertrouwen op de hond zelf om dat door likken en ’sleetje rijden’ te bereiken.

Kan ik ook glimlachen zoals de mensen?

Van nature glimlachen honden niet, althans niet van plezier of tevredenheid.

Dit is voorbehouden aan de primaten. Chimpansees glimlachen, en orang-oetangs. Deze primaten kussen elkaar ook net als mensen op de lippen, hetgeen verwant is met een tevreden glimlach.

Hoewel honden elkaars lippen en zelfs die van mensen likken, is dit een geheel andere zaak.

Liplikken is geen teken van vriendschap, maar in een niet-seksueel contact duidt het op onderdanigheid.

Het terugtrekken van de lippen in wat mensen een glimlach zouden noemen is een teken van onderwerping.

Een bezoek aan de dierenarts bijvoorbeeld; voor de meeste honden echt niet om te lachen; brengt menige hond ertoe de lippen terug te trekken, maar gelijktijdig kruipen ze bibberend weg achter de benen van hun mensen.

Sommige honden glimlachen als ze zich prettig voelen; dat hebben ze geleerd door hun mensen na te doen.

In principe kan iedere hond dat leren, maar terriërs schijnen de beste leerlingen te zijn. Ze moeten reeds als puppy’s beginnen door het glimlachen van hun mensen gade te slaan. In plaats van de lippen terug te trekken in een op een glimlach lijkende grijns, tilt een glimlach-imitator de bovenlip op en toont zijn tanden. Normaliter is dit tonen van de wapens een teken van agressie, maar wanneer het wordt bedoeld als glimlach worden de lippen gelijktijdig teruggetrokken.

Ongelukkigerwijs zijn honden er niet echt op gebouwd om te glimlachen, dus als ze de bovenlip optrekken rimpelt de neus, wat vrijwel altijd niezen tot gevolg heeft. Agressief vertoon van wapens gaat gepaard met grommen; het glimlachend vertoon gaat gepaard met een kwispelende staart en een dom klinkend geknor en genies.

Advertenties