Posts Tagged ‘dierenartsen’

Hoe kan ik mijn mensen uitleggen dat ik kiespijn heb?

Als honden voedsel uit hun bek laten vallen, slechts aan een kant kauwen, vragen om voedsel maar het vervolgens niet opeten, dan kunnen ze tand- of kiespijn hebben.

Het langs de snuit bewegen van een poot en het tonen van een miserabele aanblik zijn ook vege tekenen.

De meeste honden zijn ongevoelig ten opzichte van kiespijn en proppen zich, omdat voedsel zo belangrijk voor hen is, vol alsof er niets aan de hand is. Als consequentie kan het lijden langdurig voortgaan zonder dat enig mens het in de gaten heeft.

Kiespijn komt veel vaker voor dan mensen beseffen. Omdat de meeste honden toegewijde kauwers en knagers zijn is er een grote kans dat ze op een gegeven moment een haarlijnfractuur in een gebitselement krijgen, of dat er een stukje afbreekt. Als dan de tandpulpa bloot komt kunnen bacteriën het wortelkanaal binnendringen en een abces doen ontstaan. Vaak is er aan de buitenkant niets te zien en deze wortelabcessen kunnen alleen met röntgenfoto’s worden aangetoond.

Stinkende adem is een opvallender aanwijzing voor aandoening van het tandvlees, hoewel er dan niet noodzakelijkerwijs pijn in het spel hoeft te zijn. Hetzelfde geldt voor tandsteenafzetting. Het ziet er niet uit en het kan tot infectie leiden, maar op zichzelf houdt het nog niet in dat de hond pijn heeft.

Kiespijn kan alleen worden behandeld als men doordringt tot de wortelvan het probleem. Dit betekent gewoonlijk het trekken van de boosdoener, hoewel er geen reden is om de tand of kies niet te behouden door het uitvoeren van een wortelkanaalbehandeling. Veel dierenartsen hebben zowel de apparatuur als de vaardigheid om deze tandheelkundige ingreep uit te voeren.

Hoe kan ik het beste mijn angst en paniek bij het bezoeken van de dierenarts onder controle houden?

De eerste indruk bepaalt alle latere, en daarom is het heel vervelend dat de allereerste keer dat een hond bij de dierenarts komt gewoonlijk is om een injectie te krijgen.

Dit is een onvermijdelijke onaangenaamheid, dus verder moet het bezoek zo plezierig mogelijk worden gemaakt.

Vaak is de hond al bang omdat hij net voor het eerst van zijn leven in een auto heeft gereden, er mensen om hem heen zijn die hij niet kent, en hij van andere dieren geluiden waarneemt die duiden op ongemak of gevaar. In het beste geval heeft de dierenarts een schoon terreintje waar de pup kan worden neergezet om weer wat stevig op de trillende pootjes te komen. Hij zal waarschijnlijk meteen zijn blaas willen ledigen, en als hij bovendien een snoepje ontvangt om aan te snuffelen en van te smullen, is de eerste indruk toch tamelijk positief.

Mensen brengen vaak hun eigen angst voor dokters- of tandarts-bezoek op hun hond over.

Zelfs heel jonge pups zijn zeer gevoelig voor de manier waarop mensen zich gedragen. Hondebezitters maken zich vaak onnodig zorgen dat de dierenarts hun zal vertellen dat die nieuwe pup maar niks is, helemaal vol zit met parasieten, vier linkervoeten heeft of in feite een vermomde rat is. Zij vrezen ook dat de pup bang zal zijn of pijn zal lijden. De jeugdige pup pikt die gevoelens van zijn eigenaar feilloos op en wordt op zijn beurt ook nerveus.

Mensen moeten zich zo ontspannen mogelijk gedragen als ze met hun hond naar de dierenarts gaan. Eenmaal op de onderzoektafel moet de hond op zijn eigen niveau worden benaderd. Hij moet in staat zijn naar de dokter toe te lopen en hem te onderzoeken.

Wanneer dit heeft plaatsgevonden worden de rollen omgedraaid en onderzoekt de dokter de hond. Sommige honden vinden injecties pijnlijker dan andere.

Rassen als labradors hebben vaak nauwelijks in de gaten dat er iets gebeurd is, terwijl Cavalier King Charles spaniels moord en brand schreeuwen alsof het einde der wereld daar is. Aangezien de meeste honden zich niet op twee dingen tegelijk kunnen concentreren, is dit het juiste moment om de aandacht met een versnapering af te leiden. De injectie wordt toegediend juist als de pup bezig is zijn nieuwverworven snoepje te besnuffelen of op te eten. Als deze eerste gang naar de dierenarts prettig is, zijn toekomstige bezoeken makkelijker.

Thuis kunnen mensen de bek van de hond openen, in z’n oren gluren, tussen z?n vacht neuzen, zijn staart optillen en hem op andere dierenartsachtige wijze ‘onderzoeken’. Deze gewenning is heel belangrijk, want makkelijke honden worden grondiger onderzocht, waardoor de diagnose sneller en makkelijker gesteld kan worden.

Waarom blaf ik tot vervelends toe als vreemden het huis naderen?

Iedere verstandige hond rekent zichzelf tot de groep, en ziet zijn huis als het belangrijkste deel van het groepsterritorium.

Hoewel de rol van troepleider altijd bij de mensen hoort te liggen, zijn alle leden van de troep medeverantwoordelijk voor het waarschuwen van de anderen voor een dreigende invasie.

De beste manier om de anderen te waarschuwen is dus luid blaffen.

Duizenden jaren hebben mensen selectief honden gefokt, en daarmee van de verhoudingsgewijs stille wolf een blaffende huishond gemaakt.

Omdat een hond ongeveer viermaal zo scherp hoort als een mens, is hij een uitstekende schildwacht. En nu, na opzettelijk te hebben gefokt op het vermogen tot waarschuwend blaffen, hebben de mensen uiteindelijk besloten dat ze deze eigenschap eigenlijk niet wensen in hun honden.

Sommige rassen blaffen meer dan andere. Over het algemeen zijn kleine honden overtuigde blaffers; grotere honden daarentegen, in het bijzonder jachthonden, zijn een stuk rustiger.

‘Ontblaffen’ is een operatie waarbij gaatjes worden gemaakt in de stembanden van de hond.

Behalve in Japan, waar blaffen als een soort hondenmisdaad wordt gezien, zijn slechts zeer weinig dierenartsen bereid deze operatie uit te voeren.

In plaats daarvan proberen ze uit te vinden waarom de hond zo veel blaft, om hem vervolgens opnieuw op te voeden. Als dit onmogelijk blijkt dan kunnen ze een uit Frankrijk afkomstige methode toepassen waarbij de hond een speciale halsband draagt waaraan zich een houdertje met citronella bevindt. Als de hond blaft wordt een microchip in de halsband geactiveerd, waardoor een wolk van citroengeur de blaffer omhult. Dit onschadelijke aroma leidt de hond ogenblikkelijk af. In vrij korte tijd leren de meeste honden met een dergelijke halsband het blaffen af.

Advertenties