Posts Tagged ‘dominantie’

Ik vind het prettig om mensen te domineren en hun leven zo ellendig mogelijk te maken. Hoe lang zou ik dat kunnen volhouden?

Honden kunnen mensen net zo lang domineren als de mensen, het toelaten, en soms is dat het hele hondeleven lang.

Sommige mensen zijn emotioneel afhankelijk van hun honden, en worden door de dieren moeiteloos ingepakt. Anderen hebben geen flauw benul van hondegedrag, en voor ze het weten zijn ze als was in de poten van hun huisdier.

Emotioneel afhankelijke mensen zijn het makkelijkst te domineren. Om hun eigen persoonlijke redenen die enorm kunnen variëren, investeren deze mensen een emotioneel vermogen in hun honden. Omgekeerd staan ze hun hondse levensgezellen toe troepleiders te worden: de hond krijgt het soort eten dat hij wenst op het tijdstip waarop hij het wenst, de hond bepaalt waar en bij wie hij slaapt, de hond houdt bezoekers buitenshuis, en hij bepaalt op eigen houtje of en zo ja wanneer zijn vacht verzorgd mag worden.

Andere honden zien kans dominant te worden en te blijven, niet vanwege de emotionele afhankelijkheid van hun mensen, maar doordat deze mensen niet begrijpen hoe subtiel het hondegedrag in elkaar steekt. De dominantie van de hond is voorbij zodra de onwetendheid van zijn mensen omtrent het hondse gedragspatroon voorbij is. Zodra de mensen in de gaten hebben wat de hond in feite aan het doen is, zodra ze alle hondse voorrechten intrekken, zodra ze ophouden met hem iets voor niets te geven, zodra ze hem bevelen netjes te gaan zitten alvorens hem te voeden, hem opdragen te gaan liggen om verzorgd te worden; dan nemen de mensen eindelijk het leiders-heft in eigen handen, en maken een einde aan de ongewenste dominantie van hun hond.

Ik word goed gevoed en verzorgd, maar desondanks vind ik het vreselijk als iemand in de buurt van mijn voedsel of mijn speelgoed komt. Kan het tot problemen leiden?

Het is geen obsessie.

Het is waakgedrag, een vorm van jaloezie. Sommige honden bewaken hun voedsel, andere hun speelgoed, en weer andere hun mensen. En het kan allemaal leiden tot ernstige problemen.

Waaksheid komt in het ene ras meer voor dan in de andere. We treffen het met verrassende frequentie aan bij golden retrievers, een ras dat toch bekend staat om z?n zachtmoedige aard. Mannelijke retrievers in het bijzonder kunnen heel waaks zijn over hun voerbak, en laten mens noch dier in de buurt van het stuk vaatwerk toe. Veel terriërs vertonen hetzelfde gedrag, maar dan voornamelijk met betrekking tot hun speelgoed. Dit is een vorm van bezitterige agressie.

Andere varianten zijn het wedijveren voor aandacht van mensen, of onderlinge wedijver tussen honden. Omdat bezitterigheid een vorm van hondse dominantie is die voor een groot gedeelte genetisch wordt bepaald, is de beste manier om het te voorkomen het kiezen van het juiste honderas. Zo zal het met groepshonden als beagles, die speciaal gefokt zijn voor samenwerken, geen probleem vormen. Het aanpakken van een eenmaal bestaand probleem houdt in dat mensen hun autoriteit moeten uitoefenen door het benadrukken van de eigen dominantie, in het bijzonder als de hond nog jong is. Alle menselijke leden van de groep moeten deelnemen aan het geven van bevelen als ‘Zit!’ en ‘Blijf!’. Door het zelfvertrouwen van de hond te verminderen bevestigen mensen hun eigen dominantie over hem, en zal hij minder autoritair worden waar het zijn spulletjes betreft.

Waarom krijg ik soms die vreemde drang om mensen in hun enkels te bijten als ze op het punt staan de kamer te verlaten?

Dit is een wonderlijk aangeleerd gedrag dat een eenvoudige maar effectieve manifestatie vormt van de behoefte om baashond te zijn.

Wanneer mensen bijeen zijn in gezelschap van zo’n potentiële enkelbijter, achten ze het dier gewoonlijk een niet-stemhebbende deelnemer aan de vergadering, maar de hond denkt daar anders over.

Hij vindt zichzelf de voorzitter. Hij vindt het prettig zichzelf te beschouwen als het centrale punt van elke activiteit, en gaat ervan uit dat de mensen bijeengekomen zijn voor zijn genoegen. Hij gedraagt zich uitstekend, begroet eenieder op sociale wijze, wisselt met de bezoekers van gedachten over het weer, vraagt naar de kinderen en is ook verder een toonbeeld van belangstelling en aanhaligheid: hij nodigt mensen daadwerkelijk uit om hem te aaien en toe te spreken. De volmaakte gastheer.

Maar zodra de gasten vertrekken ondergaat de hond een plotselinge persoonlijkheids-verandering. Hij heeft het gezelschap zeer gewaardeerd en wil niet dat het vertrekt; hetgeen de mensen desondanks zonder zijn toestemming willen doen. Derhalve bijt hij in enkels. Deze procedure is heel zinvol en effectief: bijt in een vertrekkende enkel en je wordt niet alleen prompt het middelpunt van alle aandacht, maar je bevestigt bovendien je eigen autoriteit en verhindert dat je gasten vertrekken.

En omdat het werkt doet de hond bij het eerstvolgende menselijke bezoek precies hetzelfde.

Mensen kunnen deze vorm van hondendominantie voorkomen door de hond in het geheel niet tot het gezelschap toe te laten of, wat eigenlijk nog eenvoudiger is, hemzelf enige tijd voor het vertrek van de gasten eruit te zetten.

Advertenties