Posts Tagged ‘geur’

Hoeveel kans maak ik om te verdwalen als ik op ontdekkingsreis wil gaan buiten mijn eigen tuin?

De meeste honden die verdwalen blijven verdwaald en vinden de weg naar huis nooit meer terug.

Honden navigeren door gebruik te maken van al hun zintuigen. Ze onthouden aanblikken, geluiden en geuren. Als ze onderweg geen bekende tegenkomen, raken ze net zo makkelijk verdwaald als mensen.

Sommige honden raken dan in paniek en rennen radeloos heen en weer; andere tonen meer gezond verstand en gaan systematisch op zoek naar een bekende geur, geluid of aanblik.

De slimste honden werken daarbij in steeds groter wordende cirkels, en besnuffelen de grond en de lucht op zoek naar alles wat maar bekend kan zijn. Als een vertrouwde geur wordt waargenomen volgen ze deze tot ze een herkenningspunt bereiken.

In vrijwel ieder land doen verhalen de ronde over honden die de weg naar huis hebben teruggevonden over afstanden van honderden kilometers. Deze honden doorkruisen rivieren, bergen, woestijnen, steden, industriegebieden en snelwegen om uiteindelijk, met bebloede poten doch gelukkig, bij hun eigen voordeur te verschijnen. Een doodenkele keer doet een hond inderdaad zoiets, en het is mogelijk dat ze daarbij gebruik maken van een elektromagnetische navigatietechniek waarover ook vogels beschikken; maar het is een kans van één op een miljoen. Mensen zijn gek op deze verhalen. Ze willen graag denken dat honden hun weg naar huis kunnen terugvinden omdat de mythe der hondse aanhankelijkheid en trouw nu eenmaal diep verankerd zit in de folklore.

De treurige werkelijkheid is dat honden makkelijker verdwalen dan mensen, en bij ontbreken van identificatie en menselijke hulp hun huis hoogstwaarschijnlijk nooit meer terugvinden.

Mijn achterwerk jeukt en daarom wrijf ik het over het gras. Wat is de reden daarvan?

Honden hebben soms last van hun anaalklieren.

Anaalklieren zijn een onderdeel van de apparatuur waarmee een hond zijn territorium markeert. Na een drol te hebben geproduceerd knijpt de hond de afscheiding uit zijn anaalklieren eroverheen, en geeft er aldus zijn eigen duidelijke en unieke geur aan.

Sommige honden zoals spaniels en teckels hebben anaalklieren die anatomisch gezien nogal beroerd gelokaliseerd zijn en niet geregeld worden geleegd. Naarmate ze voller worden gaan ze irriteren, dus ledigt de hond ze kunstmatig door likken of door wat sommige kenners plastisch omschrijven als ‘sleetje rijden’.

De afscheiding heeft een duidelijke geur die mensen onaangenaam vinden. Als anaalklieren geïfecteerd raken vullen ze zich niet met de normale afscheiding maar met pus, waarvan zelfs honden de geur afstotelijk vinden. De afscheiding is soms bloeddoorlopen en de hond besteedt toenemende delen van de dag aan het verzorgen van het achterwerk. Als dit eenmaal het geval is wordt het tijd de anaalklieren door de dierenarts met een antibiotische oplossing te laten uitspoelen.

Als de klieren chronisch problemen blijven opleveren worden ze ook wel operatief verwijderd. Om infectie te voorkomen kan de dierenarts mensen leren hun hond te helpen door zelf de klieren leeg te drukken, in plaats van te vertrouwen op de hond zelf om dat door likken en ’sleetje rijden’ te bereiken.

Waarom snuffel ik aan bomen, uitwerpselen van andere honden en tussen de benen van mensen?

Het ‘lezen’ van geuren is hetzelfde als het lezen van kranten, alleen beter. Geuren geven het nieuws van de dag door.

Door de afscheidingsprodukten van een ander hondelichaam te besnuffelen, kan een hondachtige het geslacht bepalen van de hond die het produkt achterliet, hoe lang geleden de betrokkene aanwezig was, als hij een reu is hoe ‘stoer’  hij is, en als het een teefje betreft of zij op het punt staat loops te worden of het al is.

Een geoefende snuffelaar kan zelfs de gemoedstoestand van de geurproducent aardig inschatten.

Nadat een hond zijn darmen heeft geleegd voorziet hij het produkt van twee druppels uit zijn anaalklieren, geurklieren ter weerszijden van de anus.

De afscheiding van deze klieren bevat tientallen verschillend geurende chemicaliën, die waarschijnlijk alle een specifieke boodschap overbrengen aan de snuffelaar.

De zuivere urine van een hond heeft weinig geur, maar hormonen geven er duidelijke aroma’s aan en verschaffen een schat aan informatie over de seksuele en emotionele toestand van de plasser.

Deze geuren worden niet in de neus waargenomen, maar in een speciaal orgaan dat mensen niet hebben: het vomeronasaal orgaan.

Ze onderzoeken nieuwe mensen door de geuren van hun kruis met dit orgaan te ruiken. Merkwaardig genoeg besnuffelen honden alleen de kruizen van onbekende mensen; bij mensen die ze kennen worden de armen en benen besnuffeld, waarvan elk zijn eigen geurinformatie overbrengt.

Mensen kunnen moeilijk begrijpen hoe geweldig goed honden kunnen communiceren met behulp van geuren, domweg omdat de arme mens zelf erg primitief is uitgerust op dit gebied.

Waarom steek ik mijn hubertusklauw in mijn oor om deze dan af te likken?

De meest waarschijnlijke oorzaak wordt gevormd door oormijten, hoewel ook ademhaling- en voedselallergie irritatie en oorsmeer-produktie kunnen bevorderen, evenals vreemde voorwerpen zoals graszaden in de gehoorgang.


Oormijten of graszaden of allergische reacties veroorzaken zwelling en smeerproduktie, waarna bacteriën, gisten en schimmels hun kans waarnemen.

Dit zijn de veroorzakers van de geur, maar ze vormen niet de primaire oorzaak.

Hoewel hubertusklauwen vaak worden verwijderd als de pups nog maar een paar dagen oud zijn, zijn ze heel handig om in het hondeoor te peuteren. Smeer, mijten, mijtenontlasting en bacteriën creëen een stinkende soep die de meeste honden heerlijk vinden, maar mensen smerig.

Pups hebben de grootste kans op oormijt als afscheidscadeautje van hun moeder, maar sommige rassen hebben er ook op latere leeftijd meer last van dan andere.

Honden met haargroei in de gehoorgangen zijn voorbestemd tot oorklachten, omdat de normale oorsmeerproduktie in de haren blijft hangen, en aldus een ideale kweekgrond vormt voor bacteriën.

Om deze reden moet het haar geregeld uit de gehoorgangen geplukt worden. Honden met opmerkelijke hangoren, vooral die met zwaarbehaarde en zwaarhangende flaporen zoals cocker spaniels, hebben grote kans op oorproblemen vanwege de slechte luchtcirculatie en de hoge vochtigheidsgraad in de oorkanalen.

Ongedierte gedijdt in een warm klimaat. Geregeld scheren van de binnenkant van de flaporen vermindert de kans op oorklachten.

Moet ik een speciale shampoo gebruiken om van mijn lichaamsgeur af te komen?

Honden moeten shampoos en conditioners gebruiken die zijn aangepast aan de aard, dichtheid en lengte van hun vacht.

Als een witharige foxterriër zijn naam eer wil blijven aandoen moet hij het gebruik van conditioners vermijden, terwijl een zijdeachtige terriër er juist na iedere shampoo-beurt een moet gebruiken.

Als een hond fit en gezond is, hoort hij geen onaangename lichaamsgeur te hebben. Geregeld borstelen en kammen verdrijft de meeste luchtjes.

Als de hond erg ruikt is er meestal een specifieke oorzaak, zoals een oorontsteking of een ontsteking van de lipplooien, oorzaken die behandeling vereisen.

Algemene lichaamsgeur houdt verband met dieet, maar hondegeur wordt ook versterkt als de olieproducerende klieren die zijn vacht glanzend en waterdicht houden overwerk verrichten. Als dit gebeurt wordt zijn vacht olieachtig of krijgt hij roos, en moet worden behandeld met een anti-roosshampoo. Selenium, koolteer en benzoyl peroxide shampoos mogen worden gebruikt, maar zink pyrithion, dat voor mensen heel geschikt is, kan bij frequent gebruik voor de hond gevaarlijk zijn.

Als alternatief voor conditioners kan de hond zogenoemde humectanten op z?n vacht gebruiken. Deze bevorderen de soepelheid van de huid en verminderen roos zonder de vacht olieachtig te maken. Ze kunnen zo vaak als nodig is worden gebruikt.

Waarom heb ik toch die grote aandrang om mijzelf rond te rollen over dode vissen, uitwerpselen en …?

Veel mensen stellen het op prijs hun lichaamsgeur aan te vullen met kunstmatige geuren; honden vinden dat ook leuk.

Honden worden aangetrokken door bepaalde geuren, en zij hebben vaak een grote voorkeur voor de geur van ontbindend organisch materiaal zoals beschimmelde bladeren, rotte vis en mest.

 Het aanbrengen van zo?n hondeparfum wordt gewoonlijk op rituele wijze gedaan. Als een hond alleen maar wil spelen werpt hij zich achteloos op de rug, soms via een fraaie salto, en kronkelt heen en weer onder het trappelen met de poten. Dan komt hij weer overeind en doet gewoon weer verder.

Bij het aanbrengen van zijn parfum gaat de hond veel nauwkeuriger te werk. Eerst besnuft hij de gekozen geur uitvoerig. Dan wordt met grote aandacht, net als bij mensen die een druppeltje parfum achter het ene en vervolgens achter het andere oor aanbrengen, eerst de ene en dan de andere schouder over het geurige voorwerp gewreven. In dit stadium onthoudt de hond zich nog vaak van rollen. In plaats daarvan inhaleert hij het aroma opnieuw, is er kennelijk tevreden over en gaat er nogmaals met de schouders doorheen en dan volgt gewoonlijk een volledige rugrol.

Dit is een slimme zet voor een dier dat in het wild prooien moet besluipen en doden om zelf in leven te kunnen blijven. Wanneer hij zijn eigen geur weet te maskeren en zijn prooi benadert van de bovenwindse kant, dan zal deze zich vermoedelijk niet uit de voeten maken omdat hij denkt dat er een onschuldige dooie vis aankomt in plaats van een hongerige en gevaarlijke hond.

Advertenties