Posts Tagged ‘hond’

Ik vind het vreselijk om alleen gelaten te worden, en als dat gebeurt raas ik als een gek door het huis, eet ik planten, verniel vanalles, plas ik op het bed. Waarom?

Honden zijn bijzonder sociale dieren.

Ze zijn zeer op activiteit gesteld, niet omdat ze er noodzakelijkerwijs aan willen deelnemen; hoewel de meeste dat heel leuk vinden; maar omdat ook het gadeslaan heel stimulerend is.

Tenzij een hond ziek is of een teruggetrokken karakter heeft, wenst hij het middelpunt van iedere actie te zijn. Als zijn mensen gasten hebben wil de hond deze graag begroeten en onderzoeken, zich bij het gezelschap voegen voor een drankje, en hen van dienst zijn bij de barbecue. Hij wenst niet te worden uitgesloten van de pret.

Alleen gelaten worden is onnatuurlijk en vervelend. Honden die met mensen samenwonen, leren al gauw dat zij, als zij zich vervelen, gewoon een ander lid van de mensenfamilie moeten opzoeken, en prompt worden ze gestreeld, toegesproken, uitgenodigd voor spel, gevoed, of zelfs bestraft; want ook dat is een vorm van aandacht.

En aandacht is wat een hond het liefste wil. Zodra de hele mensenfamilie de hond alleen laat wordt hij nerveus, opgewonden en gefrustreerd. In zijn opwinding wordt hij vernielzuchtig. Zijn destructieve activiteiten dienen niet als wraak voor het alleengelaten zijn. Hij besluit niet op het bed te gaan plassen omdat hij weet dat mensen hier ernstig aanstoot aan nemen. Hij doet dat soort dingen die hij anders nooit zou doen alleen uit ongerustheid en frustratie.

Om deze problemen te voorkomen moeten mensen hun honden, als deze nog heel jonge puppy’s zijn, eraan wennen alleen te zijn. Mensen moeten stilletjes vertrekken, zonder ‘Tot ziens’ te zeggen of anderen aan te raken want honden zijn heel slim in het onderscheiden van bepaalde spanningen in mensenstemmen en -gedrag. Twee of drie beknauwbare speelgoederen dienen tot genoegen van de hond te worden achtergelaten. Het aan laten staan van radio of televisie kan een rustgevend achtergrondgeluid bieden, en de natuurlijke nervositeit van de hond tot een aanvaardbaar niveau reduceren.

Zijn kennels echt zoals gevangenissen?

Het leven in een kennel is voor de ene hond de hemel en voor de andere de hel.

Hondgerichte honden vinden het heerlijk om één of meer weken in een kennel door te brengen. Ze zijn dolgelukkig als ze andere honden zien, horen en ruiken. Ze worden meer alert, in het bijzonder als ze mogen spelen met medegevangenen of zelfs bij hen mogen slapen.

Mensgerichte honden daarentegen kunnen het gedwongen samenleven met andere honden buitengewoon ongepast achten. Voor hen komt het leven in een kennel overeen met dat van een ongetrainde menselijke stedeling die plotseling op overlevingskamp in de wildernis moet.

Goede kennels voorzien in de behoeften van beide hondse persoonlijkheidstypen.

De kennel-eenheden moeten zowel warme binnenhokken hebben als met elkaar verbonden buitenruimten. Ze moeten zo zijn ontworpen dat kluizenaars zich kunnen terugtrekken op stille en onzichtbare plekjes, terwijl extraverte honden naar andere delen van de kennel kunnen wandelen waar ze kunnen spelen en van gedachten wisselen met andere extraverten. Dit kan worden verwezenlijkt door een platform in elke kennel aan te brengen. De introverten brengen hun tijd beneden door, en de extraverten worden gewoonlijk bovenop aangetroffen.

Een goed kennelmenu omvat een voedselkeuze waaronder zelfgemaakte, individueel samengestelde maaltijden voor de moeilijke eters.

De belangrijkste factor in een kennel wordt gevormd door het personeel. Deze mensen moeten nauwlettend worden geobserveerd. Hoe meer vragen zij stellen over de hond, hoe groter de kans dat zij consideratie zullen opbrengen voor diens individuele en specifieke behoeften en wensen.

Kan ik ook glimlachen zoals de mensen?

Van nature glimlachen honden niet, althans niet van plezier of tevredenheid.

Dit is voorbehouden aan de primaten. Chimpansees glimlachen, en orang-oetangs. Deze primaten kussen elkaar ook net als mensen op de lippen, hetgeen verwant is met een tevreden glimlach.

Hoewel honden elkaars lippen en zelfs die van mensen likken, is dit een geheel andere zaak.

Liplikken is geen teken van vriendschap, maar in een niet-seksueel contact duidt het op onderdanigheid.

Het terugtrekken van de lippen in wat mensen een glimlach zouden noemen is een teken van onderwerping.

Een bezoek aan de dierenarts bijvoorbeeld; voor de meeste honden echt niet om te lachen; brengt menige hond ertoe de lippen terug te trekken, maar gelijktijdig kruipen ze bibberend weg achter de benen van hun mensen.

Sommige honden glimlachen als ze zich prettig voelen; dat hebben ze geleerd door hun mensen na te doen.

In principe kan iedere hond dat leren, maar terriërs schijnen de beste leerlingen te zijn. Ze moeten reeds als puppy’s beginnen door het glimlachen van hun mensen gade te slaan. In plaats van de lippen terug te trekken in een op een glimlach lijkende grijns, tilt een glimlach-imitator de bovenlip op en toont zijn tanden. Normaliter is dit tonen van de wapens een teken van agressie, maar wanneer het wordt bedoeld als glimlach worden de lippen gelijktijdig teruggetrokken.

Ongelukkigerwijs zijn honden er niet echt op gebouwd om te glimlachen, dus als ze de bovenlip optrekken rimpelt de neus, wat vrijwel altijd niezen tot gevolg heeft. Agressief vertoon van wapens gaat gepaard met grommen; het glimlachend vertoon gaat gepaard met een kwispelende staart en een dom klinkend geknor en genies.

Advertenties