Posts Tagged ‘janken’

Ik beweeg veel in mijn slaap en durf ook te huilen en te janken, is dit normaal?

 Hondedromen zijn levendiger dan die van de meeste mensen.

Honden rusten vaak overdag, en vallen geregeld in een lichte slaap waaruit ze onmiddellijk ontwaken zodra een zintuig wordt gestimuleerd.

Verveelde honden slapen overdag wat dieper en ondervinden daarbij, net als ‘s nachts, perioden waarin zij dromen. Als leden van een groep coördineren honden hun activiteiten met die van de mensen. Aangezien mensen een geprolongeerde nachtrust op prijs stellen houden de meeste honden hetzelfde patroon aan, maar als het aan henzelf lag zouden ze de voorkeur geven aan opstaan bij het krieken van het allereerste morgenlicht

Als honden wegzinken van lichte slaap naar de diepere regionen, beginnen hun ogen onder de gesloten oogleden te bewegen. Hetzelfde gebeurt bij mensen. Zowel bij mensen als honden vinden elektrische veranderingen in het brein plaats, maar terwijl mensen over het algemeen rustig dromen gaat het er bij honden iets wilder aan toe.

Eerst beginnen hun snorharen te trillen, dan gaan hun lippen bewegen, en soms maken de kaken kauwbewegingen en likt de tong de lippen. Gelijktijdig trekken de pootspieren zich samen en ontspannen zich weer: de hond maakt het soort gestileerde loopbewegingen die wij kennen van de Disney-films met Pluto. Sommige honden piepen of janken daarbij. Menselijke droomperioden duren zo’n twintig minuten, maar die van honden zijn veel korter: het konijn wordt al dan niet gevangen. Vervolgens gaat het slaappatroon terug naar de lichte slaap, maar gedurende de nacht zal de hond opnieuw enkele malen dromen.

Waarom begin ik te janken als ik Mozart hoor?

Janken is een vorm van communicatie. Honden janken om elkaar te vertellen waar zij zich bevinden.

Maar of zij nu ook trachten met Mozart te communiceren wanneer zij janken bij zijn muziek, is een open vraag.

Wolven gebruiken de oer-jank om met elkaar te spreken. Wanneer bijvoorbeeld een wolventroep in de bossen verspreid is geraakten een eenzame wolvepup piept ‘Waar is iedereen?’, wordt van alle kanten prompt geantwoord met een vreemd, weemoedig, bijna spookachtig primitief gehuil. De pup is tevreden en zwijgt.

 Jonge honden janken en piepen ook als ze alleen gelaten worden. Bij het opgroeien ontwikkelen sommige honden, vooral speurneuzen en dobermanns, een gejank van treurige toonzetting. Als ze alleen zijn heffen zij het hoofd hemelwaarts, tuiten de lippen en janken erop los.

Eenzaamheid is niet de enige reden voor janken. Sommige honden doen het wanneer ze mensen begroeten. Andere janken als ze gelukkig zijn, en weer andere als ze muziek horen. De gehooromvang van een hond is ongeveer dezelfde als die van een mens, namelijk ongeveer achteneenhalve octaaf, maar binnen dat bereik is hun gevoeligheid veel groter.

Zo kunnen zij onderscheid maken tussen geluiden die slechts een achtste toon verschillen. Dit verklaart waarom herdershonden zo makkelijk leren te reageren op de verschillende fluitjes van hun baas. Diep verborgen in een essentieel hersenonderdeel heeft de mens een centrum dat gevoelig is voor muziek. Honden hebben vermoedelijk net zoiets. Muziek is rustgevend. Het werkt kalmerend en geruststellend op dieren. Janken tegen Mozart; of tegen welke muziek dan ook; is een actieve daad van de janken hij doet het omdat hij het wil doen. Hij heeft er plezier in. Als de muziek hem onaangenaam in de oren klonk zou hij doodgewoon opstaan en het vertrek verlaten.

Waarom beheers ik soms mijn blaas niet als het baasje thuiskomt?

Honden die hun blaas ledigen bij het begroeten van mensen, hebben een lage dunk van zichzelf. Om ermee op te houden dienen zij hun zelfvertrouwen te vergroten.

Mensen moeten altijd bovenaan staan in de hiërarchie van de hondengroep. Alle honden moeten onderdanigheid betuigen als hun mensen thuiskomen, maar een vriendelijk kwispelen met de staart is daartoe voldoende.

Uitgebreider tekenen van onderworpenheid zoals janken, kruipen, op de rug rollen of, erger nog, op de rug rollen en plassen, zijn overbodig.

In hun onwetendheid bevestigen mensen vaak hun leiderschap door van hun grote hoogte neer te buigen en de hond een vriendelijk klopje op de bol te geven. Overkomt dit een onzekere hond, dan zal deze zichzelf benatten. Om het probleem te voorkomen dienen mensen het te snel aanraken van een onzekere hond vermijden; bij het betreden van de woning moeten zij zelfs geen oogcontact maken. Na een minuut of wat kunnen ze bukken of hurken om hun lengte wat minder imponerend te maken, en dan kunnen ze (nog steeds oogcontact vermijdend!) een opwaarts gekeerde handpalm uitsteken en de beslissing tot toenadering aan de hond overlaten. Komt de hond dichterbij dan kriebelt de mens haar onder de kin, maar kijkt haar nog niet aan en spreekt evenmin.

Volkomen natuurlijke mensenbegroetingen zoals oogcontact een een hartelijk ‘Hallo!’ komen op een hond over als dominerend gedrag. Als mensen dit gedrag vermijden kan de onzekere hond enig zelfvertrouwen verwerven. Als dit gebeurt zal zij zeker de beheersing over haar blaas hervinden.

Advertenties