Posts Tagged ‘klieren’

Mijn achterwerk jeukt en daarom wrijf ik het over het gras. Wat is de reden daarvan?

Honden hebben soms last van hun anaalklieren.

Anaalklieren zijn een onderdeel van de apparatuur waarmee een hond zijn territorium markeert. Na een drol te hebben geproduceerd knijpt de hond de afscheiding uit zijn anaalklieren eroverheen, en geeft er aldus zijn eigen duidelijke en unieke geur aan.

Sommige honden zoals spaniels en teckels hebben anaalklieren die anatomisch gezien nogal beroerd gelokaliseerd zijn en niet geregeld worden geleegd. Naarmate ze voller worden gaan ze irriteren, dus ledigt de hond ze kunstmatig door likken of door wat sommige kenners plastisch omschrijven als ‘sleetje rijden’.

De afscheiding heeft een duidelijke geur die mensen onaangenaam vinden. Als anaalklieren geïfecteerd raken vullen ze zich niet met de normale afscheiding maar met pus, waarvan zelfs honden de geur afstotelijk vinden. De afscheiding is soms bloeddoorlopen en de hond besteedt toenemende delen van de dag aan het verzorgen van het achterwerk. Als dit eenmaal het geval is wordt het tijd de anaalklieren door de dierenarts met een antibiotische oplossing te laten uitspoelen.

Als de klieren chronisch problemen blijven opleveren worden ze ook wel operatief verwijderd. Om infectie te voorkomen kan de dierenarts mensen leren hun hond te helpen door zelf de klieren leeg te drukken, in plaats van te vertrouwen op de hond zelf om dat door likken en ’sleetje rijden’ te bereiken.

Waarom snuffel ik aan bomen, uitwerpselen van andere honden en tussen de benen van mensen?

Het ‘lezen’ van geuren is hetzelfde als het lezen van kranten, alleen beter. Geuren geven het nieuws van de dag door.

Door de afscheidingsprodukten van een ander hondelichaam te besnuffelen, kan een hondachtige het geslacht bepalen van de hond die het produkt achterliet, hoe lang geleden de betrokkene aanwezig was, als hij een reu is hoe ‘stoer’  hij is, en als het een teefje betreft of zij op het punt staat loops te worden of het al is.

Een geoefende snuffelaar kan zelfs de gemoedstoestand van de geurproducent aardig inschatten.

Nadat een hond zijn darmen heeft geleegd voorziet hij het produkt van twee druppels uit zijn anaalklieren, geurklieren ter weerszijden van de anus.

De afscheiding van deze klieren bevat tientallen verschillend geurende chemicaliën, die waarschijnlijk alle een specifieke boodschap overbrengen aan de snuffelaar.

De zuivere urine van een hond heeft weinig geur, maar hormonen geven er duidelijke aroma’s aan en verschaffen een schat aan informatie over de seksuele en emotionele toestand van de plasser.

Deze geuren worden niet in de neus waargenomen, maar in een speciaal orgaan dat mensen niet hebben: het vomeronasaal orgaan.

Ze onderzoeken nieuwe mensen door de geuren van hun kruis met dit orgaan te ruiken. Merkwaardig genoeg besnuffelen honden alleen de kruizen van onbekende mensen; bij mensen die ze kennen worden de armen en benen besnuffeld, waarvan elk zijn eigen geurinformatie overbrengt.

Mensen kunnen moeilijk begrijpen hoe geweldig goed honden kunnen communiceren met behulp van geuren, domweg omdat de arme mens zelf erg primitief is uitgerust op dit gebied.

Moet ik veilig vrijen en voorbehoedsmiddelen gebruiken?

Honden vrijen van nature veilig: beide seksen wassen ogenblikkelijk na de paring hun geslachtsdelen.

Maar er zijn situaties waarin menselijke hulp seks nog veiliger kan maken.

In meerdere werelddelen, maar vooral in Noord-Amerika, kan de onplezierige Brucella-infectie bij de paring worden overgedragen. Hoewel deze ziekte zich openbaart in koorts, gezwollen klieren en pijnlijke gewrichten, vertonen niet alle honden die dragers van de bacterie zijn ook de symptomen. Reuen en teefjes kunnen beide symptoomloze drager zijn, en zonder dat iemand het weet de ziekte doorgeven bij iedere keer dat ze paren. In de Verenigde Staten is dit een der meest voorkomende oorzaken van onvruchtbaarheid bij honden. Er bestaat geen vaccin tegen Brucellose, maar dekreuen dienen elke drie maanden een bloedtest te ondergaan, en vlak voordat een teefje door zo?n reu gedekt wordt zou haar bloed eigenlijk ook getest moeten worden, maar daar moeten de mensen zelf voor zorgen.

Anti-conceptie is een heel andere zaak.

Teefjes kunnen kiezen tussen twee medische vormen van anti-conceptie: de naald en de pil.

Beide methoden verhinderen de ovulatie en komen qua veiligheid dicht in de buurt van de 100 procent, want als een teefje niet ovuleert wil ze ook niet paren.

Om veiligheidsredenen moet de voorkeur worden gegeven aan de pil of een daarmee overeenkomende hoeveelheid druppels in het voedsel, boven de langdurig werkende injecties.

Alle methoden brengen echter de mogelijkheid van een verhoogde kans op infectie van de baarmoeder met zich mee.

Advertenties