Posts Tagged ‘plassen’

Ik vind het vreselijk om alleen gelaten te worden, en als dat gebeurt raas ik als een gek door het huis, eet ik planten, verniel vanalles, plas ik op het bed. Waarom?

Honden zijn bijzonder sociale dieren.

Ze zijn zeer op activiteit gesteld, niet omdat ze er noodzakelijkerwijs aan willen deelnemen; hoewel de meeste dat heel leuk vinden; maar omdat ook het gadeslaan heel stimulerend is.

Tenzij een hond ziek is of een teruggetrokken karakter heeft, wenst hij het middelpunt van iedere actie te zijn. Als zijn mensen gasten hebben wil de hond deze graag begroeten en onderzoeken, zich bij het gezelschap voegen voor een drankje, en hen van dienst zijn bij de barbecue. Hij wenst niet te worden uitgesloten van de pret.

Alleen gelaten worden is onnatuurlijk en vervelend. Honden die met mensen samenwonen, leren al gauw dat zij, als zij zich vervelen, gewoon een ander lid van de mensenfamilie moeten opzoeken, en prompt worden ze gestreeld, toegesproken, uitgenodigd voor spel, gevoed, of zelfs bestraft; want ook dat is een vorm van aandacht.

En aandacht is wat een hond het liefste wil. Zodra de hele mensenfamilie de hond alleen laat wordt hij nerveus, opgewonden en gefrustreerd. In zijn opwinding wordt hij vernielzuchtig. Zijn destructieve activiteiten dienen niet als wraak voor het alleengelaten zijn. Hij besluit niet op het bed te gaan plassen omdat hij weet dat mensen hier ernstig aanstoot aan nemen. Hij doet dat soort dingen die hij anders nooit zou doen alleen uit ongerustheid en frustratie.

Om deze problemen te voorkomen moeten mensen hun honden, als deze nog heel jonge puppy’s zijn, eraan wennen alleen te zijn. Mensen moeten stilletjes vertrekken, zonder ‘Tot ziens’ te zeggen of anderen aan te raken want honden zijn heel slim in het onderscheiden van bepaalde spanningen in mensenstemmen en -gedrag. Twee of drie beknauwbare speelgoederen dienen tot genoegen van de hond te worden achtergelaten. Het aan laten staan van radio of televisie kan een rustgevend achtergrondgeluid bieden, en de natuurlijke nervositeit van de hond tot een aanvaardbaar niveau reduceren.

Moet ik mijn poot optillen bij het plassen als reu?

 

De enige reden tot bezorgdheid voor een reu die bij het plassen zijn poot niet optilt is dat hij zichzelf nat maakt.

Het optillen van de poot wordt gestimuleerd door geur, door hormonen en door het zien en nadoen.

Als een jong teefje wordt opgevoed in een omgeving met uitsluitend mannelijke honden en ze dus ook uitsluitend mannelijk urine ruikt, zal ze waarschijnlijk leren bij het plassen haar poot een beetje op te tillen, hoewel bij haar de anatomische noodzaak geheel ontbreekt.

Als ze voor het bereiken van de puberteit wordt gesteriliseerd, zal de eenmaal ontwikkelde gewoonte blijven bestaan.

Honden tillen bij het plassen de poot op om te zorgen dat het urinegeurmerk op neushoogte van andere honden terechtkomt Deze geurvlaggen worden door het hele territorium geplaatst om rivalen erop te wijzen wie hier de baas is.

Alle puppy’s beginnen hun plasleven door te hurken, hoewel sommige mannelijke puppy’s daarbij soms al een pootje optillen. Dit komt doordat ze in hun lichaam al wat mannelijk testosteronhormoon hebben, mogelijkerwijs reeds voor de geboorte geproduceerd. Dit hormoon heeft hun brein mannelijk gemaakt.

Een ander resultaat van deze mannelijkheid kan zijn dat deze puppy’s, ook al zijn ze pas een paar weken oud, andere puppy’s hoopvol beklimmen; hoewel ze nog maanden van de puberteit zijn verwijderd. Het andere uiterste is de jeugdige reu die, ook na het bereiken der puberteit, onbekommerd blijft hurken tijdens het plassen. Zulke dieren hebben normale mannelijke hormoonspiegels, ze hebben levensvatbaar sperma en zijn net zo vruchtbaar als andere mannetjes, maar ze doen er langer over om te leren de poot op te tillen; en sommige leren het nooit. Het kan helemaal geen kwaad, maar een hond die de truc alsnog wil leren moet het gezelschap zoeken van andere mannetjes die het hem voordoen.

Waarom beheers ik soms mijn blaas niet als het baasje thuiskomt?

Honden die hun blaas ledigen bij het begroeten van mensen, hebben een lage dunk van zichzelf. Om ermee op te houden dienen zij hun zelfvertrouwen te vergroten.

Mensen moeten altijd bovenaan staan in de hiërarchie van de hondengroep. Alle honden moeten onderdanigheid betuigen als hun mensen thuiskomen, maar een vriendelijk kwispelen met de staart is daartoe voldoende.

Uitgebreider tekenen van onderworpenheid zoals janken, kruipen, op de rug rollen of, erger nog, op de rug rollen en plassen, zijn overbodig.

In hun onwetendheid bevestigen mensen vaak hun leiderschap door van hun grote hoogte neer te buigen en de hond een vriendelijk klopje op de bol te geven. Overkomt dit een onzekere hond, dan zal deze zichzelf benatten. Om het probleem te voorkomen dienen mensen het te snel aanraken van een onzekere hond vermijden; bij het betreden van de woning moeten zij zelfs geen oogcontact maken. Na een minuut of wat kunnen ze bukken of hurken om hun lengte wat minder imponerend te maken, en dan kunnen ze (nog steeds oogcontact vermijdend!) een opwaarts gekeerde handpalm uitsteken en de beslissing tot toenadering aan de hond overlaten. Komt de hond dichterbij dan kriebelt de mens haar onder de kin, maar kijkt haar nog niet aan en spreekt evenmin.

Volkomen natuurlijke mensenbegroetingen zoals oogcontact een een hartelijk ‘Hallo!’ komen op een hond over als dominerend gedrag. Als mensen dit gedrag vermijden kan de onzekere hond enig zelfvertrouwen verwerven. Als dit gebeurt zal zij zeker de beheersing over haar blaas hervinden.

Advertenties