Posts Tagged ‘puppy’

Onlangs vernam ik dat er mensen zijn die puppypartijtjes houden. Wat doen de puppy’s op zo’n partijtje?

Een puppypartijtje is eigenlijk een soort professioneel gedreven hondenkleuterschool.

Op die kleuterschool leren puppy’s om te gaan met andere pups, hoe ze moeten omgaan met mensen, en hoe ze hun zintuigen moeten gebruiken.

Alleen heel jonge honden, gewoonlijk onder de zestien weken, worden bij deze gelegenheden toegelaten, terwijl elke hond wel door de eigen mens wordt vergezeld.

Soms organiseren dierenartsen deze gebeurtenissen, en die geven er dan meestal een wat meer academisch klinkende naam aan zoals ‘Socialiseringsklas voor jonge hondachtigen’, maar de doelstelling blijft dezelfde. Pups die uit hun oorspronkelijke nest zijn weggehaald worden wekelijks samengebracht met andere pups in dezelfde omstandigheden, zodat ze kunnen doorgaan met het van elkaar leren van jonge-hondengedrag.

Oudere honden zijn uitgesloten omdat die de bijeenkomsten zouden gaan domineren.

Bij elke wekelijkse bijeenkomst leren de pups sociale vaardigheden die des honds zijn; een daarvan is hoe ze op een natuurlijke wijze de kracht van hun beet moeten doseren. Ze spelen met andere pups die, met gebruikmaking van begrijpelijke hondetaal, de bijter duidelijke maken wanneer hij te hard bijt.

Ook mensen nemen actief aan deze puppypartijtjes deel. Ze brengen snacks mee en geven die aan andere pups als die een bevel als ‘Zit!’  keurig opvolgen. Dit leert de pups dat vreemdelingen heel aardig kunnen zijn en ook gehoorzaamd moeten worden. Pups kunnen aan deze evenementen deelnemen zodra ze voor het eerst bij de dierenarts zijn geweest en gezond en in goede staat zijn bevonden.

Ik ben 14 jaar en mijn baasjes hebben een pup bij mij geplaatst als gezeldschap. Is dit ok?

 

In de meeste gevallen doet een nieuwe pup wonderen voor de oudere hond; en voor diens mensenfamilie!

Alle honden, zelfs zij die ervan overtuigd zijn tot het menselijk ras te behoren en die andere honden als vreemde wezens uit de ruimte beschouwen, stellen als puntje bij paaltje komt honds gezelschap op hoge prijs.

Met uitzondering van honden die seniele gedragsveranderingen vertonen of die aan chronische pijnlijke ouderdomskwalen lijden, zijn zelfs honden die nooit eerder in het gezelschap van soortgenoten hebben geleefd na enkele dagen of weken hun mensen dank baar voor het aan de groep toevoegen van iets dat ze volledig herkennen en begrijpen.

In eerste instantie vindt een oudere hond het niet prettig om besprongen, gelikt, besabbeld, besnuffeld, geduwd en gekauwd te worden door een pup. Hij zal happen naar de jongeling, die al snel in de gaten krijgt dat ouderdom respect verdient.

Anderzijds ruiken puppy’s heel lekker, ze spreken veel beter ‘honds’ dan mensen ooit zullen leren, en ze fungeren als bron van de jeugd door lang vergeten competitiedrang en speelsheid te stimuleren in de oude sukkel.

De levensverwachting van de gepensioneerde hond is gering, maar zijn dood is wat makkelijker te verteren voor zijn mensen als zich in huis nog een andere hond bevindt die de leegte enigszins opvult.

Er is echter een kritisch omslagpunt in het hondse ouder worden, waarna het onverstandig is een nieuwe pup in huis te brengen. Als een oude hond, lichamelijk of geestelijk, ongeneeslijk gehandicapt is, is het verstandiger om te wachten tot na zijn definitieve afscheid alvorens het huis te puppificeren.

Waarom begin ik de grond te krabben na het ledigen van mijn blaas of mijn darmen?

Honden hoeven dit gedrag niet aan te leren: het gaat instinctief.

Een enkele hond echter heeft wat moeite met z’n instincten, en kan het hygiënisch krabben vervolgens leren door het van andere honden af te kijken.

In hun prille jeugd hebben puppy’s het vermogen om te leren door het gedrag van andere honden gade te slaan en dit vervolgens na te doen, maar naarmate ze ouder worden gaat dit vermogen gewoonlijk verloren.

Lichamelijke afvalprodukten zijn bij uitstek geschikt om territoria te markeren, dus in plaats van ze willekeurig te deponeren gebruiken honden ze om boodschappen over te brengen. De uitwerpselen zelf zijn niet zo opvallend, en daarom benadrukt de producent hun aanwezigheid door er een bergje zand naast of zelfs op te krabben. Dit dient een tweetal doeleinden: het maakt de plek meer opvallend, en het maakt geuren uit de grond los die door een andere hond kunnen worden opgepikt. Als deze opgewonden begint te snuffelen zal hij makkelijk ook de faeces of de urine opmerken.

Een reu is eerder geneigd om rond zijn uitwerpselen met aarde te gaan klungelen dan teefjes, om de doodeenvoudige reden dat de reu een grotere behoefte heeft aan het markeren van een territorium.

Teefjes gaan het wat meer doen nadat ze zijn gesteriliseerd.

Krabben moet niet worden verward met graven, want de achterpoten krabben zonder veel orde en regelmaat willekeurig achterwaarts, terwijl voor graven de voorpoten met grote aandacht en concentratie worden gebruikt.

Kan ik ook glimlachen zoals de mensen?

Van nature glimlachen honden niet, althans niet van plezier of tevredenheid.

Dit is voorbehouden aan de primaten. Chimpansees glimlachen, en orang-oetangs. Deze primaten kussen elkaar ook net als mensen op de lippen, hetgeen verwant is met een tevreden glimlach.

Hoewel honden elkaars lippen en zelfs die van mensen likken, is dit een geheel andere zaak.

Liplikken is geen teken van vriendschap, maar in een niet-seksueel contact duidt het op onderdanigheid.

Het terugtrekken van de lippen in wat mensen een glimlach zouden noemen is een teken van onderwerping.

Een bezoek aan de dierenarts bijvoorbeeld; voor de meeste honden echt niet om te lachen; brengt menige hond ertoe de lippen terug te trekken, maar gelijktijdig kruipen ze bibberend weg achter de benen van hun mensen.

Sommige honden glimlachen als ze zich prettig voelen; dat hebben ze geleerd door hun mensen na te doen.

In principe kan iedere hond dat leren, maar terriërs schijnen de beste leerlingen te zijn. Ze moeten reeds als puppy’s beginnen door het glimlachen van hun mensen gade te slaan. In plaats van de lippen terug te trekken in een op een glimlach lijkende grijns, tilt een glimlach-imitator de bovenlip op en toont zijn tanden. Normaliter is dit tonen van de wapens een teken van agressie, maar wanneer het wordt bedoeld als glimlach worden de lippen gelijktijdig teruggetrokken.

Ongelukkigerwijs zijn honden er niet echt op gebouwd om te glimlachen, dus als ze de bovenlip optrekken rimpelt de neus, wat vrijwel altijd niezen tot gevolg heeft. Agressief vertoon van wapens gaat gepaard met grommen; het glimlachend vertoon gaat gepaard met een kwispelende staart en een dom klinkend geknor en genies.

Waarom zou ik zelf bij vreemde mensen slapen?

Sommige honden zijn zo volledig vrij van angst voor mensen dat ze bereid zijn ieder mens te knuffelen.

Wat hen betreft zijn alle mensen gulle, goedhartige, warme, zorgzame deuropeners, ballengooiers en troosters die bovendien snappen hoe een blikopener werkt.

Zij zijn verstrekkers van lekkere hapjes, ze aaien en kriebelen, en hebben een geruststellende persoonlijkheid. Ze doen geen enkel kwaad, en allen zijn potentiële leiders.

Baashonden slapen niet met Jan en alleman. Hoe hoger een hond zichzelf op de sociale lader vindt staan, hoe minder groot de kans dat hij in bed duikt met een vreemdeling; of zelfs met zijn eigen mensen.

Iedere hond die denkt dat mensen machtig zijn, en dat hoeft echt niet de laagste hond op de ranglijst te zijn, is redelijk snel geneigd een vreemde in zijn groep te accepteren en hem vriendelijk toe te kwispelen.

Vertegenwoordigers van sommige rassen zoals malamutes, chow-chows en husky’s achten dit gedrag onnodig, terwijl Duitse herders, labradors en de meeste kleine rassen er juist in zwelgen.

Als vuistregel geldt dat vrouwtjes sneller met mensen slapen dan mannetjes. Hoewel het slechts een lichte tendens is zijn ze eerder geneigd lichamelijk contact te zoeken en te waarderen met andere leden van de groep, hetgeen betekent dat ze eerder op de rug zullen rollen om te worden gekriebeld, eerder hun eigenaar zullen bepotelen ter verwerving van aandacht, en eerder op een mensenbed zullen springen als ze de kans krijgen. Dit is volkomen natuurlijk voor het geslacht dat een voedende taak heeft en waardering opbrengt voor het fysieke contact met een nest puppy’s.

Hoe geraak ik van die vervelende wormen af die jeuk aan mijn achterwerk veroorzaken?

Lintwormsegmenten veroorzaken een jeukend achterwerk doordat ze naar binnen en naar buiten kruipen en daarbij irritatie opwekken.

Andere bij honden voorkomende wormen zoals rond-, mijnwormen en zweepwormen blijven gewoonlijk dieper in het lichaam, waar ze aanzienlijke schade kunnen veroorzaken maar geen jeuk.

Om gastheer van een lintworm te worden moet een hond een worme-eitje nuttigen. Dit gebeurt meestal door het naar binnen werken van een vlo die al zo’n eitje bij zich draagt .

Ongekookte vis kan een bron van lintwormen zijn, en ook in slachtafval van schapen, geiten, varkens, rundvee en zelfs kangoeroes kunnen zich lintwormeitjes bevinden.

In de ingewanden ontwikkelt het ei zich tot een volwassen worm die, als het de gewone door vlooien overgebrachte soort is, met eitjes gevulde segmenten loslaat die zich uit de anus van de hond naar buiten wurmen. Eenmaal in de buitenwereld worden deze eitjes gegeten door vlooielarven, de larven worden vlooien, de hond krijgt deze bij het likken van zijn pels naar binnen, en de levenscyclus van de lintworm begint aan een nieuwe ronde.

Andere wormsoorten zijn of uit het leefmilieu van de hond afkomstig of ze zijn een cadeautje van de moeder aan de nog ongeboren pups. Ze veroorzaken zelden anale irritatie, maar soms worden ze opgebraakt of uitgepoept.

Alle wormen kunnen worden gedood door geregelde wormenkuren en regelmatig ontvlooien.

Drachtige teefjes moeten vaak tegen wormen worden behandeld, puppy’s moeten die behandeling enkele malen in de eerste paar weken van hun leven ondergaan, en alle andere honden ten minste tweemaal per jaar.

Advertenties