Posts Tagged ‘vacht’

Hoe vaak moet ik in het bad?

Veel honden zijn gek op water.

Ze hoeven maar een modderpoel te zien of ze duiken erin. Deze honden begeven zich in iedere rivier, beek, meer of vijver die ze tegenkomen, vanwege het simpele genoegen van op z’n hondjes rondzwemmen.

Zwemmen wordt gewaardeerd, maar baden wordt doorstaan.

Het verschil is dat baden door mensen aan honden wordt opgedrongen. Wat de hond betreft vindt het bad niet plaats om schoon te worden, maar als teken van menselijke dominantie. Hoe gek ze ook is op water, ze haat het wanneer een duik haar opgedrongen wordt.

Honden mogen zwemmen zo vaak ze willen, maar baden in zeepwater moet worden beperkt omdat zeep en zeepachtige stoffen de natuurlijke oliën in de vacht afbreken.

Een bad is op z’n plaats als de hond stinkt of als de vacht zo smerig is dat er niets anders opzit.

De noodzaak voor zeepbaden vermindert naarmate de verzorging beter is. Honden die vaak worden geborsteld en gekamd hoeven zelden in bad, omdat de regelmatige verzorging vacht en huid in prima conditie houdt.

Rassen met lange, dunne vacht moeten vaker worden gekamd of geborsteld om vervilting van het haar te voorkomen, in het bijzonder achter de oren en tussen de poten. Hoewel likken nuttig is, hebben deze honden menselijke hulp nodig om zich effectief te verzorgen.

Hoe kan ik het beste mijn angst en paniek bij het bezoeken van de dierenarts onder controle houden?

De eerste indruk bepaalt alle latere, en daarom is het heel vervelend dat de allereerste keer dat een hond bij de dierenarts komt gewoonlijk is om een injectie te krijgen.

Dit is een onvermijdelijke onaangenaamheid, dus verder moet het bezoek zo plezierig mogelijk worden gemaakt.

Vaak is de hond al bang omdat hij net voor het eerst van zijn leven in een auto heeft gereden, er mensen om hem heen zijn die hij niet kent, en hij van andere dieren geluiden waarneemt die duiden op ongemak of gevaar. In het beste geval heeft de dierenarts een schoon terreintje waar de pup kan worden neergezet om weer wat stevig op de trillende pootjes te komen. Hij zal waarschijnlijk meteen zijn blaas willen ledigen, en als hij bovendien een snoepje ontvangt om aan te snuffelen en van te smullen, is de eerste indruk toch tamelijk positief.

Mensen brengen vaak hun eigen angst voor dokters- of tandarts-bezoek op hun hond over.

Zelfs heel jonge pups zijn zeer gevoelig voor de manier waarop mensen zich gedragen. Hondebezitters maken zich vaak onnodig zorgen dat de dierenarts hun zal vertellen dat die nieuwe pup maar niks is, helemaal vol zit met parasieten, vier linkervoeten heeft of in feite een vermomde rat is. Zij vrezen ook dat de pup bang zal zijn of pijn zal lijden. De jeugdige pup pikt die gevoelens van zijn eigenaar feilloos op en wordt op zijn beurt ook nerveus.

Mensen moeten zich zo ontspannen mogelijk gedragen als ze met hun hond naar de dierenarts gaan. Eenmaal op de onderzoektafel moet de hond op zijn eigen niveau worden benaderd. Hij moet in staat zijn naar de dokter toe te lopen en hem te onderzoeken.

Wanneer dit heeft plaatsgevonden worden de rollen omgedraaid en onderzoekt de dokter de hond. Sommige honden vinden injecties pijnlijker dan andere.

Rassen als labradors hebben vaak nauwelijks in de gaten dat er iets gebeurd is, terwijl Cavalier King Charles spaniels moord en brand schreeuwen alsof het einde der wereld daar is. Aangezien de meeste honden zich niet op twee dingen tegelijk kunnen concentreren, is dit het juiste moment om de aandacht met een versnapering af te leiden. De injectie wordt toegediend juist als de pup bezig is zijn nieuwverworven snoepje te besnuffelen of op te eten. Als deze eerste gang naar de dierenarts prettig is, zijn toekomstige bezoeken makkelijker.

Thuis kunnen mensen de bek van de hond openen, in z’n oren gluren, tussen z?n vacht neuzen, zijn staart optillen en hem op andere dierenartsachtige wijze ‘onderzoeken’. Deze gewenning is heel belangrijk, want makkelijke honden worden grondiger onderzocht, waardoor de diagnose sneller en makkelijker gesteld kan worden.

Moet ik een speciale shampoo gebruiken om van mijn lichaamsgeur af te komen?

Honden moeten shampoos en conditioners gebruiken die zijn aangepast aan de aard, dichtheid en lengte van hun vacht.

Als een witharige foxterriër zijn naam eer wil blijven aandoen moet hij het gebruik van conditioners vermijden, terwijl een zijdeachtige terriër er juist na iedere shampoo-beurt een moet gebruiken.

Als een hond fit en gezond is, hoort hij geen onaangename lichaamsgeur te hebben. Geregeld borstelen en kammen verdrijft de meeste luchtjes.

Als de hond erg ruikt is er meestal een specifieke oorzaak, zoals een oorontsteking of een ontsteking van de lipplooien, oorzaken die behandeling vereisen.

Algemene lichaamsgeur houdt verband met dieet, maar hondegeur wordt ook versterkt als de olieproducerende klieren die zijn vacht glanzend en waterdicht houden overwerk verrichten. Als dit gebeurt wordt zijn vacht olieachtig of krijgt hij roos, en moet worden behandeld met een anti-roosshampoo. Selenium, koolteer en benzoyl peroxide shampoos mogen worden gebruikt, maar zink pyrithion, dat voor mensen heel geschikt is, kan bij frequent gebruik voor de hond gevaarlijk zijn.

Als alternatief voor conditioners kan de hond zogenoemde humectanten op z?n vacht gebruiken. Deze bevorderen de soepelheid van de huid en verminderen roos zonder de vacht olieachtig te maken. Ze kunnen zo vaak als nodig is worden gebruikt.

Advertenties