Posts Tagged ‘voedsel’

Zal ik door castratie dik en saai worden?

Als de calorieën niet in de gaten worden gehouden kan castratie een hond inderdaad dik, maar nimmer saai maken.

Bij reuen zowel als teefjes verbruikt de seksuele cyclus een flink aantal calorieën.

Honden verbruiken energie als ze op zoek zijn naar seks, en het aanmaken van eicellen of sperma kost ook calorieën.

De oestrogeencyclus bij teefjes en de met seks verbonden agressie en territoriumbewaking bij reuen kosten flink wat energie. Na behandeling daalt deze vraag naar energie, en de hoeveelheid voedsel dient evenredig te dalen.

Castratie verandert bepaalde mannelijke gedragspatronen, maar die veranderingen zijn eerder interessant dan vervelend. De meeste gecastreerde honden hebben niet meer zo’n grote behoefte om urinegeurvlaggen uit te zetten in hun territoria. Minder geurvlaggendrang maakt hen aantrekkelijker als gezelschap voor de mens, en zo merkt de hond dat hij minder vaak wordt bestraft en dat er vaker met hem wordt gespeeld. Castratie vermindert ook de zwerf-drang en de met seks verbonden agressie tussen mannetjes onderling. Vermindering van dit gedrag heeft vermindering van gevaar tot gevolg.

Castratie beïnvloedt geen enkele andere vorm van agressie evenmin als de natuurlijke nieuwsgierigheid van de hond; het verdrijft alleen seks van de eerste plaats op de prioriteitenlijst van de hond en gunt daardoor andere activiteiten als jagen, spoorzoeken, apporteren of spelen een grotere kans. Als een hond gecastreerd moet worden dienen zijn mensen in de eerste maanden na de operatie goed op de hoeveelheid calorieën die hij binnenkrijgt te letten.

Een eenvoudige vuistregel is het onmiddellijk na de castratie verminderen van het aantal calorieën met tien procent. Een vermindering met vijfentwintig procent is ook normaal, maar alleen wanneer de hond ondanks eerdere vermindering blijft aankomen in gewicht.

Waarom graaf ik zoveel gaten in de grond en laat ik ze dan gewoon achter?

Graven is lichamelijk en geestelijk heel stimulerend.

Het aanleggen van dit soort dagbouwmijnen is een gedrag dat bij heel veel honden voorkomt, doch nergens toe leidt.

Ze doen het vanwege een instinctieve drang die lang geleden een nuttig doel heeft gediend.

Hoewel wolven zich hoofdzakelijk voeden met grote herbivoren zoals herten, nuttigen ze daarnaast een verrassende hoeveelheid argeloos rondwandelende kleine knaagdieren, die ze met een bijna katachtige sprong overrompelen. Wanneer het knaagdier echter veilig in z?n holletje zit heeft de wolf, in tegenstelling tot de kat, niet het geduld om kalm te zitten wachten tot de maaltijd nietsvermoedend naar buiten komt; in plaats daarvan begint hij met zijn voorpoten verwoed te graven om de prooi te bemachtigen. Dit is een van de redenen waarom honden gaten graven en er verder niets mee doen.

Omdat in het wild soms een overdaad aan voedsel voorkomt en soms een grote schaarste, verbergen wolven wel het voedsel dat ze niet direct nodig hebben. Als de buik gevuld is graaft de wolf een gat en begraaft daarin delen van zijn prooi voor toekomstige consumptie. Zoals bekend doen honden dit ook met botten, maar tegenwoordig krijgen nog maar weinig honden een echt bot om op te kauwen. De aandrang om voedsel te verbergen blijft echter bestaan, dus een hond-met-volle-maag zal geneigd zijn een gat te graven. Maar aangezien hij niets heeft om erin te stoppen laat hij de gedolven kuil gewoon achter.

Honden graven ook wel uit verveling of om te ontsnappen, wat als puntje bij paaltje komt ook een zoeken naar zintuiglijke stimulatie is. Behalve dat het de spieren oefent, produceert graven ook een heel scala aan uit de grond opstijgende geuren, die veelal organisch zijn en de hond bijzonder smakelijk voorkomen. Wormen, kevers, rottend materiaal, vocht  en dit alles is een streling voor het nieuwsgierige reukzintuig van de hond en zijn verwanten.

Ik ben een kieskeurige eter, en eet soms dagenlang niet. Is dit anorexia en is het gevaarlijk?

Ja, dit is een vorm van anorexia en nee, het is niet gevaarlijk.

Honden hebben een grote voorraadmaag en verhoudingsgewijs korte darmen.

Natuurlijke selectie heeft de grotere honderassen voorzien van een zeer algemene smaak als het op voedsel aankomt. Ze proberen alles en eten er veel van, waardoor de maag zo vol mogelijk blijft; dit is heel gunstig voor een hond die als pup snel moet groeien en die als volwassene veel calorieën moet consumeren om aan zijn gewicht te blijven.

In het overleven van de sterksten maken de minst kieskeurige honden de beste kansen. Deze vorm van natuurlijke selectie is nooit van toepassing geweest op de kleine honderassen. Kleine rassen zijn het gevolg van menselijk ingrijpen bij het fokken, waarbij mensen zwakkelingen en genetische mislukkelingen hielpen te overleven. In plaats van jong te sterven of het af te leggen tegen grotere honden bij de strijd om het paren, ontwikkelden deze honden zich zonder de evolutionair-natuurlijke noodzaak om alles te eten wat maar voor de mond komt. Het resultaat is dat kieskeurigheid of anorexia nauwelijks voorkomt bij grote rassen als Duitse herders en labradors, maar vrij algemeen is bij kleinere rassen als Yorkshire terriërs en chihuahua’s.

 Anorexia treedt bij honden uit grote nesten verhoudingsgewijs minder vaak op. Als pups leerden ze al gauw dat wie niet at wat er te eten viel honger moest lijden. Dit is de reden waarom sommige mensen op handen en knieën gaan zitten, en net doen of ze de hondebak leeg eten in een poging om de hond zelf aan het eten te brengen.

Anorexia is niet zo gevaarlijk voor honden als het is voor mensen, want verborgen onder de kieskeurigheid van kleine honden ligt het maagdarmkanaal van een wolfachtige en het gezonde verstand van een wolf dat hem vertelt dat voedsel noodzakelijk is om te overleven. Quameta bolisme kunnen honden veel langer zonder voedsel dan mensen, voordat nieren of andere organen schade oplopen. In het verleden gaven de Eskimo’s van Noord-Canada en Alaska hun sledehonden om de vier dagen grote hoeveelheden voedsel. Deze honden verkeerden in een uitstekende gezondheid, mede doordat dit voedingspatroon identiek was aan dat van de lokale wolven. Ongeveer om de vier dagen grijpt een arctische wolventroep een of meer kariboes of herten en vreet zich dan helemaal vol. Vanwege de anatomie van hun maagdarmkanaal vinden honden het veel minder moeilijk dan mensen om een paar dagen niet te eten, maar zodra ze eenmaal echt hongerig worden eten ze alles wat ze kunnen krijgen.

Ik heb geen honger maar ik schuim toch de straten af naar voedsel. Waarom doe ik dit?

Straatschuimen is leuk. Het is echt hondewerk. Het is opwindend en belonend.

Een hond kan zijn zintuigen gebruiken op de manier waarvoor ze zijn bedoeld: snuffelen, onderzoeken en consumeren.

Zoals rijke zakenlui transacties afsluiten niet omdat ze nog meer geld nodig hebben maar omdat ze het leuk vinden, geven honden zich over aan straatschuimen niet omdat ze meer voedsel nodig hebben maar omdat ze er een kick van krijgen. Dit is waarom zelfs weldoorvoede honden het doen.

Verveling is een vast onderdeel van de drang tot straatschuimen. Werkhonden zoals politie-, reddings- of geleidehonden, moeten hun aandacht bij andere zaken houden, en zijn minder geneigd tot straatschuimen en vuilnisbakken plunderen dan honden wier verdere activiteiten hoofdzakelijk bestaan uit het feilloos imiteren van een kussen op de sofa.

Voor de meeste huishonden is het dagelijks bezoek aan een park of ander recreatieoord het hoogtepunt van de dag, de enige gelegenheid waarbij alle zintuigen worden gebruikt om te onderzoeken wie eerder op die plaats is geweest en welk voedsel er zou kunnen worden aangetroffen.

Bij het ontbreken van voldoende lichaamsbeweging worden voedsel en gevoederd worden soms de belangrijkste zaken in het leven. In plaats van te leven voor beweging leven sommige honden om te eten, en het vinden van voedsel wordt de enige reden van hun bestaan. Als dit plaatsvindt wordt straatschuimen uitgetild boven de zelfbelonende activiteit die het van nature al is: het wordt een levensvervulling.

Waarom ben ik zo dorstig?

Langdurige toegenomen dorst duidt er vrijwel altijd op dat er iets ernstigs aan de hand kan zijn.

Het weer alleen is niet voldoende om een drastische toename in waterconsumptie te veroorzaken.

Slechte nierfunctie is de meest algemene oorzaak waardoor oudere honden meer drinken, hoewel nierproblemen en de daarmee verbonden dorst ook als erfelijke kwaal kunnen optreden in bepaalde rassen als cocker spaniels, als ze nog geen twee jaar oud zijn. De nierfunctie kan makkelijk worden getest door het bloed te controleren op afvalprodukten.

Als de bloedtest uitwijst dat er nierproblemen zijn, dan moet de hoeveelheid eiwitten in het voedsel (vlees) drastisch worden verminderd.

Blaasontsteking, leverproblemen, suikerziekte, en ziektes van klieren als bijvoorbeeld de hypofyse, veroorzaken alle een verhoogde dorst Dit kan ook worden vastgesteld door bloedtests, unrinemonsters of beide, maar er moet medische hulp aan te pas komen in plaats van een simpele dieetverandering.

Behandeling voor andere kwalen, zoals cortisone tegen jeuk, veroorzaakt ook dorst.

Een laatste vreemde oorzaak voor overdreven drinken is geheel psychologisch. Als sommige honden te zeer opgewonden raken drinken ze enorme hoeveelheden water. Dit kan op onverwachte momenten plaatsvinden, zoals wanneer een hond terugkomt van de kennel. Hij drinkt een paar dagen lang als een kameel, en valt dan vanzelf weer terug in zijn normale drinkpatroon. Behandeling is niet nodig omdat het probleem zichzelf oplost.

Waarom stinkt mijn adem soms?

 Hoewel het kan worden veroorzaakt door voedsel, zijn de meest voorkomende oorzaken van slechte adem problemen met de bek of met de spijsvertering, en gelukkig kunnen de meeste van die problemen worden opgelost.

 Honden ruiken naar het voedsel dat ze eten.

Maar als er spijsverteringsproblemen zijn dan kan de stank ook uit de maag komen. Deze honden boeren vaak; als de opgerispte lucht stinkt, dan betekent dit dat bacteriëre fermentatie of andere geurverwekkende activiteiten in de maag plaatsvinden. In dat geval moet het dieet worden veranderd.

De meest frequente oorzaak van slechte adem is tandvleesontsteking ten gevolge van tandsteenopbouw op de tanden.

Hondetanden worden geel van ouderdom, maar het kauwen op stokken en botten of het poetsen van zijn tanden voorkomt dat er allerlei mineralen op neerslaan. Als een hond niet van nature zijn tanden en tandvlees masseert, ontstaat er een schuimig slijm op de gebitselementen, dat dikker en uiteindelijk hard wordt Voedselresten blijven achter tussen deze substantie en het tandvlees, bacteriën tieren welig, en de adem van de hond wordt een dodelijk wapen.

Slechte adem betekent meestal ontstoken tandvlees, wat op zijn beurt betekent dat iedere keer dat de hond voedsel doorslikt hij bacteriën in zijn bloedsomloop pompt.

Bij een gezonde hond vernietigt het afweersysteem deze ziektekiemen, maar als de hond niet gezond is kunnen deze circulerende bacteriën een algemene infectie veroorzaken waarvan men vermoedt dat ze de oorzaak is van de meest voorkomende hartkwaal bij honden.

Hoe kan ik mijn mensen uitleggen dat ik kiespijn heb?

Als honden voedsel uit hun bek laten vallen, slechts aan een kant kauwen, vragen om voedsel maar het vervolgens niet opeten, dan kunnen ze tand- of kiespijn hebben.

Het langs de snuit bewegen van een poot en het tonen van een miserabele aanblik zijn ook vege tekenen.

De meeste honden zijn ongevoelig ten opzichte van kiespijn en proppen zich, omdat voedsel zo belangrijk voor hen is, vol alsof er niets aan de hand is. Als consequentie kan het lijden langdurig voortgaan zonder dat enig mens het in de gaten heeft.

Kiespijn komt veel vaker voor dan mensen beseffen. Omdat de meeste honden toegewijde kauwers en knagers zijn is er een grote kans dat ze op een gegeven moment een haarlijnfractuur in een gebitselement krijgen, of dat er een stukje afbreekt. Als dan de tandpulpa bloot komt kunnen bacteriën het wortelkanaal binnendringen en een abces doen ontstaan. Vaak is er aan de buitenkant niets te zien en deze wortelabcessen kunnen alleen met röntgenfoto’s worden aangetoond.

Stinkende adem is een opvallender aanwijzing voor aandoening van het tandvlees, hoewel er dan niet noodzakelijkerwijs pijn in het spel hoeft te zijn. Hetzelfde geldt voor tandsteenafzetting. Het ziet er niet uit en het kan tot infectie leiden, maar op zichzelf houdt het nog niet in dat de hond pijn heeft.

Kiespijn kan alleen worden behandeld als men doordringt tot de wortelvan het probleem. Dit betekent gewoonlijk het trekken van de boosdoener, hoewel er geen reden is om de tand of kies niet te behouden door het uitvoeren van een wortelkanaalbehandeling. Veel dierenartsen hebben zowel de apparatuur als de vaardigheid om deze tandheelkundige ingreep uit te voeren.

Zijn kennels echt zoals gevangenissen?

Het leven in een kennel is voor de ene hond de hemel en voor de andere de hel.

Hondgerichte honden vinden het heerlijk om één of meer weken in een kennel door te brengen. Ze zijn dolgelukkig als ze andere honden zien, horen en ruiken. Ze worden meer alert, in het bijzonder als ze mogen spelen met medegevangenen of zelfs bij hen mogen slapen.

Mensgerichte honden daarentegen kunnen het gedwongen samenleven met andere honden buitengewoon ongepast achten. Voor hen komt het leven in een kennel overeen met dat van een ongetrainde menselijke stedeling die plotseling op overlevingskamp in de wildernis moet.

Goede kennels voorzien in de behoeften van beide hondse persoonlijkheidstypen.

De kennel-eenheden moeten zowel warme binnenhokken hebben als met elkaar verbonden buitenruimten. Ze moeten zo zijn ontworpen dat kluizenaars zich kunnen terugtrekken op stille en onzichtbare plekjes, terwijl extraverte honden naar andere delen van de kennel kunnen wandelen waar ze kunnen spelen en van gedachten wisselen met andere extraverten. Dit kan worden verwezenlijkt door een platform in elke kennel aan te brengen. De introverten brengen hun tijd beneden door, en de extraverten worden gewoonlijk bovenop aangetroffen.

Een goed kennelmenu omvat een voedselkeuze waaronder zelfgemaakte, individueel samengestelde maaltijden voor de moeilijke eters.

De belangrijkste factor in een kennel wordt gevormd door het personeel. Deze mensen moeten nauwlettend worden geobserveerd. Hoe meer vragen zij stellen over de hond, hoe groter de kans dat zij consideratie zullen opbrengen voor diens individuele en specifieke behoeften en wensen.

Waarom begin ik te kwijlen zodra ik in een auto stap?

Kwijlen is een teken van misselijkheid.

Als honden in auto’s gaan kwijlen betekent het dat ze misselijk aan het worden zijn. Reisziekte komt vaak voor bij pups om de eenvoudige reden dat de bewegingen van een auto een ervaring vormen waarvoor hun evenwichtsorganen niet zijn ontworpen.

Alle vier poten zijn bedoeld om voortdurend onder hondse controle te zijn en stevig op de grond te staan. Het is net als met mensen: als puppy’s vaak op korte ritjes worden meegenomen leert hun evenwichtsorgaan zich aan dit soort situaties aan te passen. Als de hond het niet vroeg leert gaat het later veel moeilijker.

Volwassen honden doen er weken over om te leren niet te kwijlen of misselijk te worden zodra een auto in begewing komt Ze moeten in een stilstaande auto worden gelaten, een beloning ontvangen als ze niet kwijlen en er dan weer worden uitgelaten. Vervolgens wordt dit herhaald als de motor draait. Dan wordt er beloond als er niet wordt gekwijld bij kleine bewegingen van de auto, en uiteindelijk bij kleine ritjes.

Zo’n training kan moeizaam zijn, en vaak vormen reisziektetabletten een simpeler oplossing.

Er zijn andere omstandigheden waaronder honden hun speekselklieren opendraaien alsof het een kraan is. Bij sommige gebeurt het als ze hun mensen een blikopener horen gebruiken; bij andere als ze hondensnoepjes zien, vitaminetabletten of hun favoriete voedsel. In deze situaties verwachten de honden te worden gevoed en daarom gaan ze alvast speeksel produceren. Dit kan ook de reden zijn waarom ze in de auto kwijlen.

Sommige volwassen honden kwijlen in auto’s domweg omdat ze dat als pup ook al deden. Ze lijden niet langer aan reisziekte, maar gaan door met kwijlen omdat het een ingewortelde gewoonte is geworden.

Ik ben gek op konijnenkeutels, paardevijgen en mijn eigen drollen. Is dit normaal?

Dit is allemaal doodgewoon hondengedrag.

Honden hebben een natuurlijke, zelfs gezonde belangstelling voor ontlasting, maar mensen vinden deze interesse nogal onsmakelijk.

In tegenstelling tot katten, die hun voedsel zo vers mogelijk willen hebben, eten honden graag aas. Smaak is belangrijk voor een hond maar niet zo belangrijk als voor de mens. Honden hebben minder smaakpapillen; ze registreren geen fijne gradaties van zoet, zuur, bitter en zout, maar waarschijnlijk alleen maar algemene reacties Zoals prettig, neutraal en onprettig. De geur en de manier waarop voedsel aanvoelt zijn belangrijker dan de smaakᅠ?ᅠen poep ruikt en voelt heerlijk.

Mest, in het bijzonder die van planteneters, is voedzaam voor een hond. Het bevat vaak voedingsstoffen en enzymen die de stofwisseling van de hond ten goede komen.

Puppy’s, vooral snelgroeiende, eten waarschijnlijk voor het eerst poep bij wijze van experiment Het vinden en het proeven ervan is plezierig. Als de handeling wordt beloond, en dat kan komen doordat de pup de poep lekker vindt of doordat hij er een boel menselijke aandacht mee trekt, wordt het oorspronkelijke experiment al gauw een gewoonte. Soms eten honden ontlasting omdat ze een tekort aan spijsverteringsenzymen hebben.

Wanneer dit het geval is moeten hun mensen het hondendieet aanvullen met hetzij enzympreparaten, hetzij enzymen bevattende voedselsoorten zoals ananas, pompoen, mergpompoen of papaya.

Advertenties