Soms wordt nog de primitieve methode van het toebrengen van pijn gebruikt om honden agressief te maken. Door de hond pijn te doen bereiken de mensen dat de hond die pijn gaat associƫren met datgene waartegen hij zich agressief moet gaan opstellen. Dit is de manier waarop honden wordt aangeleerd met elkaar te vechten.

Sommige mensen gebruiken dezelfde manier om honden agressief te maken tegen onbekenden.

Meer verlichte trainers, en dat omvat ook de meeste politiekorpsen, trainen honden om op bevel agressief te blaffen, en te apporteren in plaats van aan te vallen. In eerste instantie leert de hond een (vaak armvorming) voorwerp terug te brengen. Hij doet dit enthousiast en wordt beloond door zijn geleider. Stapsgewijs wordt hij verder getraind om de arm ook terug te brengen als er nog een mens aan vastzit Op bevel springt de hond naar de arm, haalt hem naar de grond waar er makkelijker mee gewerkt kan worden, en probeert hem vervolgens naar zijn geleider te slepen. Het voordeel van ‘Apport!’ om een hond agressief te maken is dat die agressie altijd binnen bereik is, en door de geleider ogenblikkelijk kan worden in- of uitgeschakeld. En omdat het geen echte aanvallende agressie is, is de hond veilig met mensen zolang hij niet het bevel krijgt te apporteren.

Natuurlijk moeten politiehondengeleiders ook hun eigen ego bevredigen, dus gebruiken ze vaak een woord als ‘Grijp!’ in plaats van ‘Apport!’, maar dat is slechts een kwestie van semantiek.