Sommige honden hebben niet in de gaten dat ze zwanger zijn en vertonen hun normale gedrag tot de weeën beginnen, maar de meeste honden krijgen een week of wat na de paring wel in de gaten wat er aan de hand is.

Dat is het moment waarop de hond het lichamelijk wat rustiger aan moet gaan doen.

Een typische zwangerschap duurt ongeveer drieënzestig dagen, maar pas vijfendertig dagen na de paring gaan de tepels opzetten en wordt de buik merkbaar dikker; de eerste duidelijke tekenen dat de teef drachtig is. Iets eerder, rond de achtentwintigste dag, kunnen mensen door de buik van het teefje voorzichtig te betasten de golfbal-achtige foetussen in de baarmoeder tellen.

Dit is moeilijk bij honden die dik of heel gespannen zijn, en dan is een echoscopisch onderzoek de aangewezen weg. Deze methode van zwangerschapsdiagnose is het meest accuraat tussen twintig en vijfentwintig dagen na de paring. Elk klein golfbalvormig foetusje is duidelijk zichtbaar op het beeldscherm.

Als diagnosemiddel blijft echoscopie ook later in de zwangerschap heel makkelijk, maar doordat de pups zo snel groeien wordt het al gauw moeilijk hen te tellen.

Na tweeënveertig dagen zit er kalk in de botten van de zich ontwikkelende puppy’s, zodat de dracht met behulp van röntgenstralen goed te zien is.

Na ongeveer negenenveertig dagen gaan de melkklieren van de moeder opzetten en vullen zich met melk, en na zesenvijftig dagen kan ze een waterige afscheiding uit haar tepels gaan produceren. Dit betekent dat de melk nu ook gauw beschikbaar zal zijn. In deze gevorderde stadia van zwangerschap dient het teefje te onthouden dat ze niet meer zo lenig is als voorheen. Haar zwaartepunt is veranderd en de inhoud van haar baarmoeder werkt als een zware slinger, haar hinderend bij het pijlsnel maken van bochten, wat ze onder aanmoedigende omstandigheden nog steeds wil doen.

Omdat een hormonale schijnzwangerschap het normale einde is van iedere reproduktieve cyclus, zijn urinetests waardeloos bij het diagnostiseren van een zwangerschap. Het zwangerschapshormoon is zelfs aanwezig als de hond helemaal niet drachtig is. Sommige bijzondere bloedtests zijn ontwikkeld, maar ook deze zijn niet echt nauwkeurig.

Gelukkig beseffen de meeste teefjes wel dat ze drachtig zijn, en verminderen ze zelf hun activiteiten en daarmee het risico voor de pups.