Vergeleken met mensen zijn alle honden verziend, en zouden voor dichtbij een brilletje kunnen gebruiken.

Dit is natuurlijk heel onpraktisch, hoewel er contactlenzen voor honden bestaan en er ook wel met succes lenzen in de ogen zelf zijn geïmplanteerd.

Op lange afstand zien honden daarentegen uitstekend, maar naarmate de leeftijd vordert verliezen hun lenzen het vermogen tot nauwkeurig scherpstellen.

Daarom hebben oudere honden problemen met het scherp zien van mensen of voorwerpen vlak voor hun neus, hoewel ze bewegende objecten op een afstand nog goed kunnen zien. In de loop der tijd verliezen de lenzen hun helderheid, en na tien jaar worden ze mistig. Het licht dat de ogen binnendringt moet door deze mistige lenzen heen en wordt er gedeeltelijk door teruggekaatst, waardoor de ogen blauwgrijs lijken. Dat is een normaal leeftijdsverschijnsel.  

Staar is een geheel andere zaak. Oppervlakkig lijkt staar precies op de mistigheid als gevolg van ouderdom. In feite worden ondoordringbare kristallen in de lens gevormd, waardoor het beeld gehinderd wordt bij het doordringen tot het netvlies. Dit kan blindheid veroorzaken. Staar kan operatief worden verwijderd en in sommige gevallen vervangen door kunstlenzen, maar alleen wanneer het netvlies in goede staat verkeert Staar is veelal erfelijk, en gaat vaak vergezeld van eveneens erfelijk verval van het netvlies: progressieve netvlies-atrofie. Wanneer staar samengaat met deze atrofie van het netvlies heeft operatief ingrijpen helaas zelden zin.